ประตูเปิดแง้มได้เพียงนิดเดียว แล้วก็เปิดต่อไม่ได้
หนิวเสี่ยวเจวียนเพ่งมองอย่างละเอียด ถึงได้รู้ว่าประตูถูกล็อกจากด้านนอก!
พี่อวี้เหมยออกไปแล้ว กลับล็อกพวกเธอสามคนไว้ในลานบ้าน!
หนิวเสี่ยวเจวียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ไม่รู้ว่าทำไมตอนออกไปพี่อวี้เหมยถึงต้องล็อกประตู
กลัวว่าจะมีคนไม่ดีบุกเข้ามา หรือกลัวพวกเธอออกไปวิ่งเล่นซุกซนกันแน่?
ขณะที่กำลังมองอยู่ จู่ ๆ เธอก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่ง
คนคนนั้นมองเข้ามาจากนอกประตู
หนิวเสี่ยวเจวียนสะดุ้งจนถอยหลังไปครึ่งก้าว
หัวใจเต้นกระหน่ำ!
“เสี่ยวเจวียนใช่ไหม? พี่อวี้เหมยบอกว่าข้างนอกไม่ปลอดภัย ให้พวกเธออยู่ข้างในดี ๆ เดี๋ยวเธอก็กลับมาแล้ว”
ฟังจากเสียงแล้วเป็นพี่เสี่ยวหนิว
หนิวเสี่ยวเจวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
แล้วขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง
“พี่เสี่ยวหนิว เปิดประตูให้ได้ไหม? ฉันอยากออกไปโทรหาแม่ ช่วงสองสามวันนี้แม่คงร้อนใจแทบบ้าแล้ว ฉันจะโทรไปบอกว่าไม่เป็นไร ให้แม่สบายใจ”
หนิวเสี่ยวเจวียนลองหยั่งเชิงถาม
พี่เสี่ยวหนิวส่ายหน้า “เสี่ยวเจวียน ขอโทษนะ พี่ไม่มีกุญแจ ต่อให้มีก็เปิดไม่ได้ พี่ต้องฟังพี่อวี้เหมย!”
พี่เสี่ยวหนิวดูอายุมากกว่าพี่อวี้เหมยเสียอีก แต่กลับเรียกเธอว่าพี่
แปลกจริง ๆ!
หนิวเสี่ยวเจวียนลองถามอีกสองสามคำ แต่พี่เสี่ยวหนิวก็ไม่ยอมอ่อนข้อเลย
“เสี่ยวเจวียน ถ้ามีเรื่องอะไรก็รอพี่อวี้เหมยกลับมาแล้วค่อยบอกเธอ พี่มีหน้าที่เฝ้าประตูและคอยดูแลพวกเธอเท่านั้น เรื่องอื่นพี่ไม่เกี่ยวทั้งนั้น!”
หนิวเสี่ยวเจวียนจนปัญญา จำต้องล้มเลิกความคิดที่จะออกไป