ตอนที่เจียงเหวินฮ่าวถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
วันนี้เขาออกไปนานครึ่งวัน ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้สึกอะไร แต่วันนี้พอลับตากลับใจคอหวิว ๆ
ความคิดล่องลอยไปหาเฉินตงเม่ยตลอด ไม่รู้ว่าเธออยู่บ้านทำอะไรบ้าง
คนเดียวจะทำอะไรไม่ถูกไหม
รู้สึกอึดอัดบ้างหรือเปล่า
แค่ครึ่งวันเท่านั้น เขากลับร้อนใจจนทนไม่ไหว
แม้แต่ตัวเขาเองยังแปลกใจ ผู้หญิงคนนี้เพิ่งแต่งงานกับเขา ทั้งสองคนคบหากันเต็มที่ก็แค่สองวัน เขากลับเริ่มกังวลไปทุกเรื่อง
วันนี้แม้แต่พี่ไห่ยังบอกว่าเขาดูเปลี่ยนไป แต่ก่อนไม่กลัวฟ้าดิน อยากไปไหนก็ไป เดี๋ยวนี้บอกว่าไม่ไปมณฑลทางใต้ก็ไม่ไปแล้ว
ในสายโทรศัพท์ เขาเม้มปากยิ้ม "พี่ไห่ ไม่ใช่ไม่ไป แค่ยังไม่ไปตอนนี้ ที่บ้านมีธุระติดพัน ไว้หลังปีใหม่ค่อยไป"
ก่อนหน้านี้เขากะว่าแต่งงานแล้วจะเดินทางทันที แต่คนที่แต่งเข้ามากลายเป็นเฉินตงเม่ย
จิตใจเขาก็เปลี่ยนไป
เขาไม่กล้าทิ้งเธอไว้บ้านเพียงลำพัง
เขาไม่วางใจ
ถึงหน้าประตูบ้าน เขาจับรถจักรยานเตรียมเข็นเข้าลานบ้าน เสียงแม่ก็ดังมาจากข้างใน
"ตงเม่ย อย่ารอเลย ไปนอนก่อนเถิด เขาบอกว่าจะกลับมาก็ต้องกลับมา พรุ่งนี้เป็นวันเยี่ยมพ่อตาแม่ยายของเจ้า เขารู้ว่าสำคัญ"
จิตใจเจียงเหวินฮ่าวไหว
เธอกำลังรอเขาอยู่นี่เอง!
เขาก็ได้ยินเสียงเฉินตงเม่ยดังขึ้น "แม่ ข้ารออีกสักครู่เถิด รออีกครึ่งชั่วยามถ้าเขายังไม่กลับมา ข้าค่อยไปนอน!"