เฉินตงเม่ยตกใจมาก แทบอยากจะซุกหน้าลงบนอก กลัวว่าจะถูกใครเห็น
เจียงเหวินฮ่าวเห็นเธออายแบบนี้ก็เลยปล่อยมือ "ได้ ฉันไม่บีบให้ เอ็งลุกขึ้นเดินหน่อย เดี๋ยวฉันซื้อซานจาแผ่นให้ ช่วยย่อย"
"ยังจะให้กินอีกเหรอ!"
เฉินตงเม่ยรู้สึกขึ้นมาเป็นครั้งแรกว่าการกินของก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป
ถึงขั้นทำให้ทุกข์ทรมาน
ป้าอ้วนหัวเราะไม่หยุด "ไอ้หนู อย่าทำให้ภรรยาของเจ้าอิ่มจนพังสิ ให้เขาลุกขึ้นเดินหน่อย ดูแลเขาดีก็ต้องพอดี ๆ หน่อย นี่ดีเกินไปแล้ว!"
"นี่มันแค่ไหนกัน!"
เจียงเหวินฮ่าวจับตะเกียบ กินก๋วยเตี๋ยวเย็นและเหลียงผีที่เฉินตงเม่ยกินเหลือหมดในสามสี่คำ
เฉินตงเม่ยมองจนตาค้าง
เธอทนไม่ไหว เอื้อมมือไปคลำท้องของเขา สัมผัสดูก็แข็งเป็นกล้าม เธอนิ่งไปอึดใจ
เจียงเหวินฮ่าวถูกท่าทางที่เธอมาคลำตัวเขาทำให้ขำขัน แทบจะยื่นมือไปหยิกแก้มเธอ
จ่ายเงินแล้ว กำลังจะลุกขึ้น ก็มีเสียงประจบประแจงดังมา
"พี่ฮ่าว! พี่ฮ่าวจริง ๆ ด้วย!"
เฉินตงเม่ยหันไป พบว่าคนที่มาคือเจ้าฟันเหลืองที่เคยเจอในร้านอาหารวันนั้น ตามหลังด้วยลูกสมุนอีกคน
รอยช้ำบนหน้ายังไม่หาย ดูแล้วน่ากลัวอยู่บ้าง
ตอนนี้ยิ้มหน้าตาทะเล้น ประกอบกับสีสันจัดจ้านบนหน้าแล้ว ตลกอย่างยิ่ง
"พี่ฮ่าวพาพี่สะใภ้มาเที่ยวในตลาดอีกแล้วเหรอ? กินก๋วยเตี๋ยวเย็นอยู่ใช่ไหม ผมจ่ายเงินให้เอง!"
พูดไปก็ยื่นมือล้วงธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง หันไปถามป้าอ้วน เตรียมจะจ่ายเงิน