หวังเต๋อซิงยิ้มอย่างอบอุ่นนุ่มนวล ทว่าภายในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความดุดันและเล่ห์เหลี่ยม
ทว่าสำหรับเฉินอวี้เหมยแล้ว กลับมองเห็นเป็นแววตาอ่อนหวานเปี่ยมเสน่หา
"อวี้เหมย เจ้ารู้ไหมว่าการมีชีวิตอยู่ สิ่งใดสำคัญที่สุด?"
เฉินอวี้เหมยครุ่นคิดอย่างระมัดระวัง "พี่หวัง ข้าว่าชีวิตคนเรา สำคัญที่ต้องหาคนที่ชอบให้เจอ แล้วใช้ชีวิตคู่อย่างรักใคร่กลมเกลียวกันไปจนแก่เฒ่า"
แววตาของหวังเต๋อซิงวาบวับ "ที่เจ้าพูดก็ถูกส่วนหนึ่ง แต่ข้าเห็นว่าไม่ถูก"
"พี่หวัง เช่นนั้นท่านคิดว่าชีวิตคนเรา สิ่งใดสำคัญที่สุด?"
เฉินอวี้เหมยเอ่ยจบ ก็จ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
หวังเต๋อซิงค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำบนมืออย่างใจเย็น ก่อนจะยื่นมือไปจับมือของเฉินอวี้เหมย แล้วดึงให้เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาจ้องมองเธอไม่วางตา
เฉินอวี้เหมยถูกเขาจ้องมองจนใจละลาย หูของนางมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นดังตุบ ๆ ตับ ๆ
"อวี้เหมย ข้าว่าชีวิตคนเรา การเสพสุขคือสิ่งสำคัญที่สุด ส่วนการแต่งงานมีบุตร ล้วนเป็นเรื่องของคนธรรมดาสามัญ พวกเราจนถึงวัยอันควรก็แต่งมีบุตร ก็เพื่อให้ชีวิตสืบทอดต่อไป มิใช่เพื่อเสพสุข
ส่วนการเสพสุขน่ะ ไม่ควรไปเกี่ยวโยงกับเรื่องทางโลก
เจ้าว่าใช่หรือไม่?"
สมองของเฉินอวี้เหมยถูกถ้อยคำวกวนจนตื้อไปหมด
"อวี้เหมย ข้าอยากเสพสุขกับเจ้า อยากมอบร่องรอยแห่งความสุขของเราไว้ทั่วทุกหนแห่ง ดีหรือไม่?"
เสียงของบุรุษร้อนระอุ แหบพร่าจนไม่เป็นเสียง
"ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า สตรีที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!"
เฉินอวี้เหมยยังไม่ทันเข้าใจความหมายของเขาโดยถ่องแท้ มือที่โอบรั้งเอวของนางพลันกระชับแน่น