เฉินจิ้งยืนอยู่หน้าประตู บอกทางให้เฉินอวี้เหมย
เฉินอวี้เหมยเดินผ่านลานบ้าน ออกทางประตูมุมไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน
เจียงฝัวตัวกำลังผ่าฟืน หวังชิวฮวาเอาฟืนที่ผ่าแล้วไปเรียงใต้ชายคา
เห็นเฉินอวี้เหมยออกไปทางนั้น ก็หันมาถามเฉินจิ้ง
“อวี้เหมยไปทำอะไร ห้องส้วมไม่ได้อยู่ทางนั้นนี่”
“นางไปหาท่านลุง บอกว่าจะไปถามเรื่องอะไรสักอย่าง”
หวังชิวฮวาชะงักไปเล็กน้อย
“เมื่อกี้เจียงเผิงพาพี่สะใภ้เจ้ากับลูกสองคน เอารถเข็นไปขนฟืน มีท่านลุงอยู่บ้านคนเดียว อวี้เหมยเป็นสาว ไปหาผู้ชายสองต่อสอง เกรงว่าจะไม่ดีนะ”
สีหน้าเฉินจิ้งแข็งค้าง รีบบอก “ข้าไปดูหน่อยดีกว่า มีข้าอยู่ด้วยก็ไม่มีใครนินทา”
“อย่าไป”
เจียงฝัวตัวหยุดมือ เอ่ยเสียงหนัก
หวังชิวฮวากับเฉินจิ้งสะดุ้ง
“พ่อเจ้านี่ ทำให้คนตกใจ ให้เฉินจิ้งไปเป็นเพื่อน มีกันสองคน คนอื่นก็ไม่มีทางนินทา”
เจียงฝัวตัวไม่พูด หน้าก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
เฉินจิ้งลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยกเท้าก้าวออกจากบ้าน
นางเดินไปบ้านพี่ใหญ่ตลอดทาง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ท่านลุงหมายความว่าอย่างไร
รู้ว่าเฉินอวี้เหมยจะมาตอนบ่าย เลยจงใจไล่คนในบ้านออกไปหมด
หรือว่าจะชอบเฉินอวี้เหมย
เป็นไปได้อย่างไร
เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว
เฉินจิ้งโกรธจนแทบคลั่ง
เดินไปถึงหน้าประตูบ้านพี่ใหญ่ เห็นประตูรั้วปิดสนิท
กำลังจะยกมือเคาะ แต่คิดอะไรได้ก็หดมือกลับ
มองซ้ายมองขวา แล้วแอบย่องไปหลังห้องปีกตะวันออกที่ท่านลุงชอบอยู่ประจำ