ระหว่างทาง มีคนจ้องเป้สะพายหลังของพวกเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอยู่เป็นระยะ แต่โชคดีที่มีเผยจิ่นอยู่ด้วย จึงยังพอปลอดภัย
จนกระทั่งเดินเข้าใกล้ฐานที่มั่น ผู้คนก็เริ่มหนาตาขึ้น ทั้งสองต่างถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน แต่ฝีเท้ายังคงไม่หยุด
เซี่ยจือเล่อ: “เรากลับบ้านกันก่อนเถอะ”
เผยจิ่นพยักหน้า
ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน คนหนึ่งนำหน้า อีกคนตามหลัง
เผยจิ่นรับเป้สะพายหลังจากเซี่ยจือเล่อมาวางไว้ข้าง ๆ
เขาเปิดเป้ของตัวเอง กลิ่นหอมสดชื่นของผักกาดขาวก็ลอยมาแตะจมูก เวลาผ่านไปครึ่งบ่าย ทำให้ผักกาดขาวเริ่มขาดน้ำ ขอบใบเหี่ยวลงเล็กน้อยแล้ว
เซี่ยจือเล่อมองผักกาดขาวสดกรอบเหล่านั้น ในใจก็พลันตื่นเต้นยินดี น้ำลายเริ่มสอขึ้นมาเอง ราวกับได้ลิ้มรสหวานกรอบของมันแล้ว
ในชาติก่อน ผักอย่างผักกาดขาวเป็นของธรรมดาเกินไป หากมีตัวเลือกอื่น เธอก็มักไม่เลือกกินมัน
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งข้ามมิติมาได้เต็มที่ก็แค่วันเดียว พอได้เห็น “ผักกาดขาวธรรมดา” กลับรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาขึ้นมาทันที
ถ้ามีการจัดระดับล่ะก็ มันต้องสุดยอดแน่นอน!
สุดยอดจนระเบิดเลย!
เผยจิ่นเอ่ยเสียงเบา “ผักกาดขาวพวกนี้ไว้พรุ่งนี้ค่อยเอาไปขายกัน ผักสดทั่วไปขายได้ราคาสูงกว่า ขายตอนนั้นถึงจะคุ้ม”
“ค่ารังสีในร่างกายเธอน่าจะสูงขึ้นแล้ว ถึงไม่รู้ว่าที่เธอจำความทรงจำของร่างเดิมไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า แต่ซื้อยาต้านรังสีให้เธอก่อนจะดีกว่า”