ใต้โขดหินขนาดมหึมา มีคนเก็บของเก่าจำนวนไม่น้อยนั่งพักอยู่ ด้านบนของโขดหินยื่นออกไปด้านนอก ช่วยบังแดดให้คนด้านล่างพอมีที่หลบร้อน
แต่ถึงอย่างนั้นก็เพียงช่วยกันแสงแดดที่ส่องลงมาตรง ๆ เท่านั้น อุณหภูมิในอากาศไม่ได้ลดลงสักเท่าไร
เซี่ยจือเล่อถูกเผยจิ่นลากมาที่นี่ตลอดทาง
เธอกวาดตามองรอบตัวโดยไม่รู้ตัว
พื้นที่ใต้โขดหินกว้างมาก พอจะรองรับคนได้หลายร้อยคน ทุกคนหาที่นั่งของตัวเองแล้วกินอาหารเงียบ ๆ
ดูเผิน ๆ เหมือนอยู่ร่วมกันอย่างสงบ แต่จากสายตาระแวดระวังที่คนเหล่านั้นคอยมองเป็นระยะ และการกอดกระเป๋าเป้หรือกระบุงไว้แน่น ก็เห็นได้ว่าที่นี่ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เห็น
พอมีคนเห็นพวกเธอมาถึง สิ่งแรกที่มองก็คือกระเป๋าเป้ด้านหลัง
เซี่ยจือเล่อสบตากับคนพวกนั้น ทว่ายังไม่ทันมองกันนาน พวกเขาก็รีบเบือนสายตาหนี
แต่เธอไม่พลาดเห็นความโลภและท่าทีพร้อมฉวยโอกาสในแววตาของพวกเขา
กระเป๋าเป้ที่เธอกับเผยจิ่นสะพายอยู่ด้านหลังนั้นชวนให้คนสนใจจริง ๆ เพราะตุงจนแน่น
ใครที่ไม่รู้ย่อมคิดไปเองว่าพวกเธอเก็บของมาได้มากมาย
“มานั่งตรงนี้”
เผยจิ่นชี้ไปยังพื้นที่ว่างซึ่งมีขนาดแค่ 2 ตารางเมตร
พอให้สองคนนั่งเบียดกันได้เท่านั้น ถ้าวางกระเป๋าเป้ลงไปด้วยก็ยิ่งคับแคบ
เซี่ยจือเล่อพยักหน้า ถอดกระเป๋าเป้ลงจากหลังแล้วเปิดออกเงียบ ๆ
หลายคนพลันหันมาสนใจ คนรอบข้างหลายสิบคนแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับจับจ้องกระเป๋าในมือเธอ
เธอไม่ตื่นตระหนก สายตาที่จับจ้องอย่างเปิดเผยบ้างแอบแฝงบ้างแบบนี้ เธอคุ้นชินมาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว