“เตือนภัย! เตือนภัย! ปีศาจระดับ 6...”
ปี๊ด——!
กระแสไฟฟ้าถูกตัดขาด
ภายในห้องทำงานเหลือเพียงเสียงฝนกระหน่ำกระทบหน้าต่างดังปึงปัง
เฉินเฟิงชักนิ้วที่กดสวิตช์กลับมา
เขาค่อย ๆ เลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม น้ำเสียงอ่อนโยน
“กู้หมิง นั่งสิ”
ตรงหัวกระดาษมีตัวอักษรใหญ่ห้าตัวเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง — คำร้องขอลาออกโดยสมัครใจ
“กู้หมิง ครูทำไปก็เพื่อเธอนะ”
เฉินเฟิงขยับแว่นบนใบหน้า รอยยิ้มประดับมุมปาก
“ผลทดสอบพรสวรรค์เมื่อวานออกมาแล้ว”
“ถึงเธอจะเป็นผู้ตื่นรู้ที่หาได้ยากยิ่งในหมื่นคน”
“แต่น่าเสียดาย... พรสวรรค์สื่อสารกับสัตว์ระดับซี เป็นพรสวรรค์สายดำรงชีวิต อย่างมากก็เอาไปหยอกแมวหยอกหมาได้เท่านั้น”
เขาถอนหายใจ ราวกับเสียดายแทนจริง ๆ
“อีก 29 วันก็จะสอบยุทธ์แล้ว สภาพเธอตอนนี้ถ้าลงสนามไปก็มีแต่ตาย”
“ครูทนเห็นเธอไปตายไม่ได้จริง ๆ”
“เซ็นคำร้องฉบับนี้ แล้วออกจากโรงเรียนมัธยมชิงอู่อันดับหนึ่งล่วงหน้าเถอะ”
“ด้วยเส้นสายของครู ครูจัดงานในฟาร์มแถบชานเมืองให้เธอได้ รับรองว่าไม่อดตายแน่”
“เป็นไง ลองคิดดูไหม?”
กู้หมิงเหลือบมองคำร้องลาออก ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“อาจารย์เฉิน พูดจบหรือยัง?”
เฉินเฟิงชะงักไป
“อาจารย์กลัวว่าผมจะไปตาย หรือกลัวว่าผมจะถ่วงห้องหนึ่งจนกระทบการคัดเลือกครูดีเด่นประจำปี?”
น้ำเสียงของกู้หมิงสงบนิ่ง
“3 ปี”
“ห้องหนึ่งถูกอาจารย์กล่อมให้ออกไปแล้ว 11 คน”
“คนที่บ้านมีเงินก็ยัดเงิน ใช้เส้นสายให้อยู่ต่อ”
“ส่วนคนที่บ้านไม่มีเงิน ก็เป็นเด็กกำพร้าอย่างผม”
“ยื่นคำร้องลาออกให้ฉบับหนึ่ง หางานใช้แรงงานให้ฉบับหนึ่ง ทั้งหลอกทั้งขู่แล้วก็ไล่ออกไป”
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มุมปากเริ่มยกขึ้น
“ปีนี้ยังทำยอดไม่ครบสินะ?”
ภายในห้องทำงานเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ดังไม่ขาดสาย
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินเฟิงหายวับ เขาลุกพรวดขึ้นยืน จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าเขม็ง
“กู้หมิง! กล้าดียังไงมาพูดกับอาจารย์แบบนี้!”
“อาจารย์?”
“คุณคู่ควรด้วยหรือ?”
กู้หมิงเงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายตรง ๆ
“แก——!”
เฉินเฟิงเดือดดาลจนขาดสติ
“ในเมื่อแกรู้ดีอยู่แล้ว งั้นฉันก็จะพูดตรง ๆ!”
“ขยะที่พลังปราณค้างอยู่แค่ 91 อย่างแก ยังหน้าด้านอยู่ห้องหนึ่งก็มีแต่เปลืองทรัพยากร!”
“พลังปราณทะลุ 100 ถึงจะพอเรียกได้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์เตรียมตัว”
“แต่หลอมกาย รวมปราณ ควบแน่นปราณศัสตรา เหยียบสวรรค์ และปรมาจารย์ — 5 ขอบเขตใหญ่แห่งวิถียุทธ์ แกยังแตะไม่ถึงแม้แต่ธรณีประตูขั้นแรก!”
“วันนี้แกต้องเซ็นคำร้องฉบับนี้ ไม่เซ็นก็...”
“ไม่เซ็นแล้วคุณจะทำอะไรผมได้?”
กู้หมิงเอียงศีรษะ
“ถ้าแน่จริงก็ฆ่าผมสิ?”
“คุณเป็นแค่ครูประจำชั้น ยังไล่ผมออกได้ด้วยหรือ?”
กู้หมิงใช้นิ้วคีบคำร้องลาออกขึ้นมา แกว่งไปมาตรงหน้าเฉินเฟิง
“ของแบบนี้แข็งไปหน่อย ผมไม่เอา”
“เก็บไว้เช็ดก้นตัวเองเถอะ”
เขาโยนเอกสารลงถังขยะตรงมุมห้องตามใจ ก่อนหันหลังเดินออกไป
เมื่อเดินมาถึงประตู เขาก็หยุดกะทันหัน
“อยู่ห้องหนึ่งแล้วต้องมีขยะอย่างคุณ ผมก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน”
“คุณไปจัดการเรื่องย้ายให้ ผมจะไปห้องสิบ”
“ห้องสิบ?”
เฉินเฟิงแทบไม่อยากเชื่อ หวนนึกสงสัยว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
“อย่างแกยังอยากไปห้องขยะที่มีแต่พวกไร้ค่าอีกหรือ?”
“กู้หมิง ถ้าออกจากห้องหนึ่งไปแล้ว จะไม่มีใครจัดสรรทรัพยากรฝึกยุทธ์ให้แกอีก!”
“ทรัพยากร?” กู้หมิงหัวเราะเย็นชา “ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ทรัพยากรที่คุณแบ่งให้ผม ต่อให้เอาไปเลี้ยงหมาสักตัวยังไม่อิ่มเลย!”
ปัง!
ประตูถูกปิดกระแทกอย่างแรง
แรงสะเทือนทำให้ทั้งห้องทำงานสั่นตามไปด้วย
เฉินเฟิงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ผ่านไปไม่กี่วินาที
เขาคว้ากระถางต้นไม้บนโต๊ะขึ้นมา แล้วขว้างใส่ประตูอย่างแรง
เศษกระเบื้องกระจาย ดินร่วงเกลื่อนพื้น
“แม่งเอ๊ย! ขยะที่พลังปราณค้างอยู่แค่ 91 ยังกล้าท้าทายฉันอีก!”
“ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าไม่มีชาติตระกูล ไม่มีพรสวรรค์ ใกล้สอบยุทธ์ขนาดนี้แล้ว แกจะก่อคลื่นลมอะไรได้!”
ด้านนอกระเบียงทางเดิน ฝนเทกระหน่ำ เสียงเตือนภัยแหลมบาดหูดังขึ้นอีกครั้ง
“แนวป้องกันคลื่นขาดวิกฤต! อสูรระดับ 6 เจ้าแห่งคุกสมุทรห้วงลึกฝ่าแนวป้องกันชั้นที่สองแล้ว! เมืองชิงอู่เข้าสู่ภาวะเตรียมพร้อมระดับหนึ่งทันที——”
“ผู้ฝึกยุทธ์พลเรือนทุกคนเตรียมพร้อมเดี๋ยวนี้ และรอรับคำสั่งจัดการร่วมจากสำนักยุทธ์กับสมาคมต่าง ๆ!”
บนระเบียงทางเดิน
กู้หมิงพิงกำแพง พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาอย่างโล่งอก
ความอัดอั้นที่เก็บกดมานานพลันระบายออกมาจนหมดในคราวนี้
สะใจ!
นับตั้งแต่ข้ามมายังโลกนี้เมื่อ 18 ปีก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสะใจถึงเพียงนี้
ในชาติก่อน
เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตจากการปะทะกับรถบรรทุก
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในโลกยุทธ์สูงส่งที่อสูรร้ายอาละวาด และวิถียุทธ์เป็นใหญ่
พ่อแม่ของเขาต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่าง
ทั้งคู่ตายในปากอสูรร้ายเมื่อ 10 ปีก่อน ทิ้งเงินชดเชยไว้ให้เขาก้อนหนึ่ง
ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เขาเห็นพลังปราณของคนวัยเดียวกันพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ตัวเองกลับติดอยู่ที่คอขวด 91 ไม่ขยับเขยื้อน
ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ไม่พอ
แต่เป็นเพราะทรัพยากรไม่พอ
ยาหลอมกาย ยาเม็ดพลังปราณ อาหารบำรุงร่างกายชนิดพิเศษ ของพวกนี้มีอย่างไหนไม่ต้องใช้เงินบ้าง?
เงินกองกลางห้องถูกหัก เงินช่วยเหลือถูกกักไว้ เงินชดเชยก็พอแค่ประทังชีวิต
คิดถึงตรงนี้ กู้หมิงก็อดสบถไม่ได้
“เฉินเฟิงไอ้สารเลว”
“ถ้าไม่ใช่เพราะมันเอาทรัพยากรที่เป็นของผมไปขายให้ผู้ฝึกยุทธ์นอกโรงเรียน พลังปราณของผมจะด้อยกว่าเด็กหัวกะทิพวกนั้นได้ยังไง!”
ติ๊ง——!
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ยินดีด้วย เจ้าของระบบปลุกระบบอสูรอัญเชิญมหันตภัยสำเร็จ”
เมื่อได้ยินเสียงนี้
หัวใจกู้หมิงกระตุกวูบ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ระบบนี้จะช่วยให้ท่านบัญชาสัตว์อัญเชิญนับหมื่น ขึ้นสู่จุดสูงสุด”
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของเขาเก็บอาการไม่อยู่ รอยยิ้มแผ่กว้างอย่างบ้าคลั่ง
10 ปี
ตลอด 10 ปี ในที่สุดตัวช่วยโกงก็มาเสียที!
ระบบอาจมาช้า แต่ไม่มีวันขาด!
หน้าจออิเล็กทรอนิกส์สีน้ำเงินปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ระบบอสูรอัญเชิญมหันตภัย】
【เจ้าของระบบ: กู้หมิง】
【ค่าพลังปราณ: 91 (ผู้ฝึกยุทธ์ระดับยังไม่เข้าขั้น)】
【พลังจิต: 105 (ผู้อัญเชิญอสูรระดับทองแดง)】
【ความสามารถพรสวรรค์: เนตรสืบต้นกำเนิด, จิตแท้เทพอสูร, เตาหลอมสายเลือด】
กู้หมิงจ้องชื่อพรสวรรค์สีทองอร่ามทั้งสาม ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจถี่กระชั้นจนแทบหายใจไม่ทัน
พรสวรรค์ระดับทองถึง 3 อย่างในคราวเดียว!
สายตาของเขากวาดอ่านข้อมูลแนะนำด้านล่างอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปนาน เขาจึงหลับตาลง
ความยินดีพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ
นี่ไม่ใช่แค่ระบบอัญเชิญอสูรธรรมดา แต่เป็นบันไดสู่การเป็นเทพอย่างสมบูรณ์!
พรสวรรค์ทั้งสามสอดคล้องกับความสามารถฝืนสวรรค์สามประการ
แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดยังคงเป็นพรสวรรค์เตาหลอมสายเลือดอย่างสุดท้าย
ในตอนนั้นเอง
แผนที่อิเล็กทรอนิกส์แผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ไม่ไกลจากตำแหน่งของเขามีจุดแสงกะพริบอยู่จุดหนึ่ง
“ติ๊ง! ตรวจพบว่าพลังจิตของเจ้าของระบบทะลุ 100 เปิดการชี้แนะสัญญาครั้งแรกทันที”
“ล็อกเป้าหมายแล้ว!”
“รางระบายน้ำด้านซ้ายของผนังอาคารเรียนในปัจจุบัน มีงูเกล็ดดำบาดเจ็บสาหัสอยู่หนึ่งตัว สายเลือดที่ซ่อนเร้นถูกเนตรสืบต้นกำเนิดตรวจพบแล้ว”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ดวงตากู้หมิงก็เป็นประกาย
“มาแล้ว! วาสนาแรกของผม!”
เขาออกเดินทางทันที มุ่งหน้าไปยังผนังด้านนอกของอาคารเรียน
ฝนตกหนักขึ้นกว่าเดิม
ถนนถูกน้ำท่วมจนมิดแล้ว
นักเรียนทุกคนติดอยู่ในโรงเรียนเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้
กู้หมิงเดินผ่านโถงบันได เงยหน้ามองเมืองสีเทาหม่นตรงหน้า
ทิศทางของแนวป้องกันที่อยู่ไกลออกไปมีเสียงคำรามต่ำของเจ้าแห่งคุกสมุทรห้วงลึกดังมา
แรงกดดันของอสูรระดับ 6 แผ่ข้ามระยะทางหลายสิบกิโลเมตร ปกคลุมทั่วทั้งเมืองชิงอู่จนผู้คนทั้งเมืองหวาดผวา
ชาวเมืองทุกคนหลบอยู่ในห้อง สั่นกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าออกไปข้างนอก
นั่นคืออสูรระดับ 6 ตัวตนที่มีพลังทำลายล้างเมือง
หากฝ่าแนวป้องกันเข้ามาได้ เมืองชิงอู่ทั้งเมืองจะกลายเป็นขุมนรก
แต่กู้หมิงกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แววตาเย็นชา
เขายกมือเช็ดหยดน้ำที่กระเซ็นเปื้อนแก้ม แล้วเดินลงไปชั้นล่างต่อ
“อสูรระดับ 6? เก่งมากหรือไง?”
“ปล่อยให้แกอวดดีไปก่อนสักพักเถอะ”
“รอให้อสูรอัญเชิญระดับมหันตภัยตัวแรกของฉันถือกำเนิดอย่างสมบูรณ์”
“ฉันจะหลอมแกให้กลายเป็นพลัง!”
นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป——
ข้า
คือเจ้าแห่งมหันตภัยอสูร!