กู้หมิงก้มมองสายฟ้าที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในมือ แววสงสัยวูบผ่านดวงตา
“สายฟ้าสีม่วงที่ทำอันตรายต่อวิญญาณได้ ไม่รู้ว่าพลังของมันจะเป็นอย่างไร?”
เขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น เล็งไปยังแก้วน้ำบนหัวเตียง
ซี่ ๆ!
แสงสีม่วงในมือพลันสว่างวาบ พุ่งออกไปอย่างแม่นยำ ตกลงบนแก้วน้ำ
เพล้ง—โครม!
เสียงแก้วแตกดังแหลมบาดหู
แก้วน้ำเนื้อแข็งระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
พลังโจมตีทางกายภาพก็ไม่เบาเลย!
โจมตีทั้งร่างกายและวิญญาณ เป็นความเสียหายจริง!
กู้หมิงตื่นเต้นอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาเข้าใจพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าที่ว่านี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
“แค่ใช้พลังเลือดลมก็ปลดปล่อยได้ตามใจงั้นเหรอ? นี่คือพรสวรรค์ระดับเอสินะ?”
“ถ้าเสริมสายฟ้าสีม่วงนี้เข้าไปในวิชาของฉัน มันจะน่าสะพรึงขนาดไหนกัน?”
“แค่คิดก็อดตื่นเต้นนิด ๆ ไม่ได้แล้ว!”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน
“เกิดอะไรขึ้น! เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ?”
พยาบาลคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา มองไปรอบห้องผู้ป่วยอย่างงุนงง
เสียงแก้วแตกกระจายบนพื้นยังคงก้องอยู่ในอากาศ
กู้หมิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อผ้าธรรมดาที่ไม่รู้ว่าใครเตรียมไว้ข้างเตียงขึ้นมาสวม ใส่รองเท้าแล้วลุกขึ้น ก่อนพุ่งออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็ว
“ผมหายดีแล้ว!”
“ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอดหลายวัน ลาก่อนครับ!”
พยาบาลยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
เห็นได้ชัดว่าคนไข้ที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังพันผ้าพันแผลทั่วตัวและหมดสติอยู่ ตอนนี้กลับกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา ใครเห็นเข้าก็คงยากจะเชื่อ
ครู่หนึ่งกว่าพยาบาลจะได้สติ เธอมองแผ่นหลังของกู้หมิงที่หายลับไปตรงทางเดิน แล้วถอนหายใจ
“เฮ้อ...”
“ร่างกายของพวกผู้ฝึกยุทธ์นี่ทำมาจากอะไรกันแน่?”
“แต่ละคนเหมือนสัตว์ประหลาดกันทั้งนั้น...”
....
กู้หมิงก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลผู้ฝึกยุทธ์
แสงแดดสาดลงมาอย่างเต็มที่ ไอชื้นยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ กลิ่นหญ้าอ่อน ๆ ลอยปะปนเข้ามาปะทะใบหน้า
เขาสูดอากาศชื้นเข้าไปเต็มปอด ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วเริ่มคิดว่าจะไปที่ไหนดีต่อจากนี้
ไปหาหลิ่วจื่อเซวียนงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เขาปลุกพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าขึ้นมาได้ อีกฝ่ายก็คงไม่ยอมให้เขาเข้าไปยุ่งเรื่องนี้อีก