ฉึก!
ไกลออกไปทางแดนลี้ลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงแตกดังแสบแก้วหู
ราวกับมีใครชกกระแทกกระจกอย่างแรง
เสาแสงยังคงบิดเบี้ยว แต่คราวนี้มันสั่นไหวรุนแรงกว่าเดิมมาก
ทั้งสามหยุดพร้อมกัน
เซี่ยหลิงเยี่ยนมองภาพเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น?”
กู้หมิงมองภาพตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว
อะไรกันเนี่ย? นี่เป็นแค่แดนลี้ลับระดับแดงจริง ๆ หรือ?
ทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย?
เขาเหลือบมองด้านหลัง
เจิ้งหู่และคนอื่น ๆ จุดเตาควันนิรันดร์แล้ว
ควันสีเทาอมแดงสายหนึ่งลอยขึ้นจากปากเตา ก่อนถูกลมพัดให้ยืดยาวเป็นเส้นบาง ๆ จากนั้นก็พุ่งไปทางใต้ด้วยความรวดเร็ว
ฝูงสัตว์ที่กำลังรุกคืบไปข้างหน้าไม่หยุด ตอนนี้ก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางแล้ว
สถานการณ์ตอนนี้ก็คือ
ควันลอยตามหลัง สัตว์ไล่ตามอยู่ตรงกลาง ส่วนคนวิ่งนำหน้า
แผนของพวกเขาได้ผล
กู้หมิงละสายตาจากด้านหลัง แล้วหันกลับไปมองทางแดนลี้ลับ
ตอนนี้เสาแสงมีสีแดงเข้มขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายกำลังจะระเบิด
เขากัดฟัน ระเบิดพลังเลือดลมใต้ฝ่าเท้าแล้วพุ่งออกไปอีกครั้ง
“เราต้องรีบแล้ว!”
เซี่ยหลิงเยี่ยนกับซูเสี่ยวเหนียนไม่ลังเล รีบตามไปติด ๆ
เงาสองสีดำกับหนึ่งสีม่วงพุ่งทะยานไปบนที่ราบ ราวกับลูกธนูสามดอกที่หลุดจากสาย
สภาพแวดล้อมรอบตัวค่อย ๆ เปลี่ยนไป
หญ้าสีเขียวใต้เท้าค่อย ๆ เหี่ยวหายไปทีละชั้น กลายเป็นดินโคลนสีดำชื้นแฉะ
หมอกบาง ๆ เริ่มลอยปกคลุมอากาศ
เมื่อเดินหน้าต่อไป ก็เริ่มเห็นต้นไม้แห้งยืนโดดเดี่ยวอยู่เป็นระยะ คล้ายมือที่งอกขึ้นมาจากพื้นดิน