“มีคนหนุนหลัง?”
“กู้หมิง นายไปมีคนหนุนหลังตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“คนในครอบครัวนายก็...ไม่ใช่ว่า...”
“หรือว่านายมีพี่ชายเป็นราชามังกร?”
“เพิ่งออกจากคุกวันนี้ พอผ่านไป 10 ปี กลับพบว่าคนในครอบครัวหายไปหมดแล้ว”
“เหลือแค่น้องชายคนเดียวที่ยังถูกคนรังแก”
“พิโรธขึ้นมา เลยเรียกยอดฝีมือ 100,000 คนมาที่โรงเรียนมัธยมชิงอู่อันดับหนึ่ง เปิดฉากปกป้องน้องชายสุดเผด็จการ!”
เจียงเสวียนพูดไปก็ยิ่งตื่นเต้น
กู้หมิงรีบขัดจังหวะเขา
“พอ ๆ!”
“คิดอะไรของนายเนี่ย?”
“บอกให้ดูนิยายน้อยลงก็ไม่เชื่อ ถึงกับมีราชามังกรโผล่มาเลยหรือไง?”
“วางใจเถอะ ถึงเธอจะไม่ใช่ราชามังกร”
“แต่แค่หลินเทียนคนเดียว”
“ก็ยังจัดการได้อยู่”
พูดจบ กู้หมิงก็หันหลัง แสงสีขาววาบขึ้นในมือ ก่อนจะหยิบขวดโอสถสีแดงชาดออกมาสองขวดแล้วโยนให้เจียงเสวียน
“กินได้เลย”
“ไม่ได้ขโมย ไม่ได้ปล้น มีคนให้ฉันมาทั้งนั้น”
“ด้วยพรสวรรค์ของนาย ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานก็จะเข้าสู่ขั้นหลอมกายได้แล้ว”
เจียงเสวียนยกมือรับขวดโอสถทั้งสองโดยไม่รู้ตัว
ขวดเย็นเฉียบ กลิ่นหอมของโอสถลอยผ่านฝาขวดมาแตะปลายจมูก
ของสิ่งนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
โอสถพลังเลือดลมขั้นหนึ่ง!
ขวดละ 30,000
โอสถแบบนี้ เจียงเสวียนเคยเห็นแค่ในโทรทัศน์กับตำราเรียนเท่านั้น
ด้วยฐานะทางการเงินของเขา แค่คิดจะซื้อสักขวดก็เป็นเรื่องเกินเอื้อมแล้ว
แต่ตอนนี้
กู้หมิงกลับยื่นให้เขาสองขวดอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าสบาย ๆ นั่น
ราวกับเพิ่งยื่นลูกอมราคาถูกที่ไม่รู้จักให้เท่านั้น!
เขาเงยหน้าขึ้น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่กู้หมิงหายตัวไปนานแล้ว
เหลือเพียงเสียงฝีเท้าก้องสะท้อนอยู่ในโถงบันได
เจียงเสวียนยืนนิ่งอย่างมึนงง พึมพำว่า
“กู้หมิง”
“นายถึงกับเอาตัวเองไปให้คนเลี้ยงดูเป็นข้อแลกเปลี่ยน”
“เพื่อแลกกับการให้ฉันเป็นว่าที่ผู้ฝึกยุทธ์งั้นเหรอ?”