ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหนียวเหนอะหนะจับจ้องแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลามก
“เฉียงจื่อ ยัยหนูนี่นิสัยอ่อน จัดการง่าย รอถึงตอนกลางคืน ถ้ายังไม่มีหน่วยกู้ภัยมา หึ ๆ……”
ตรงประตูกระจกที่อยู่ไกลออกไป สู่อวี้มองดูเหตุการณ์อย่างเย็นชา
เขาจำครอบครัวนี้ได้ รถของพวกเขาเป็นรถเก๋งรุ่นเก่า ตอนนี้จอดเสียอยู่ด้านนอก
พวกเขาใช้คนที่ทางการจัดสรรให้ร่วมเดินทางราวกับเป็นทาส พอรถเสียก็ระบายอารมณ์ใส่คนอ่อนแอ
สู่อวี้หัวเราะเยาะในใจ
คนแบบนี้เป็นเนื้อร้ายของสังคมตั้งแต่ยุคสงบสุข พอถึงวันสิ้นโลกก็ยิ่งกลายเป็นเดรัจฉานที่สูญสิ้นความเป็นมนุษย์
“คนชั่วแก่ตัวลง แล้วยังให้กำเนิดลูกหลานชั่วเป็นโขยง”
แววตาของสู่อวี้เย็นชา
คนพวกนี้ในยุคสงบสุขก็เป็นพวกอันธพาลหน้าด้านที่รับมือยาก แต่ในวันสิ้นโลก……
ทันใดนั้นเอง บริเวณทางเดินไปห้องน้ำอีกฝั่งของโถงพลันเกิดความวุ่นวายขึ้น
“สามีฉันอยู่ไหน ใครเห็นสามีฉันบ้าง เขาเข้าไปเข้าห้องน้ำตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว!”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดึงผู้คนที่เดินผ่านไปมาถามอย่างร้อนใจ
จากนั้นก็มีอีกสองคนลุกขึ้น สีหน้าซีดเผือด
“ไม่ชอบมาพากล……เพื่อนฉันก็เข้าไปเมื่อครู่เหมือนกัน แต่ยังไม่ออกมาเลย”
“พวกเราตะโกนเรียกอยู่ข้างนอก แต่ข้างในไม่มีเสียงอะไรเลย!”