สวี่จิ้งซานกำมีดในมือแน่น ขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว แล้วกดเสียงต่ำแทบเป็นกระซิบ “คุณรู้สึกได้ไหม?”
สู่อวี้พยักหน้า
หลังเข้าสู่ขั้นหนึ่ง การรับรู้อันตรายของเขาไวผิดปกติ ตอนนี้เขารู้สึกคล้ายมีหนามทิ่มแทงอยู่กลางหลังอย่างเลือนราง
แต่ตอนนี้ศรขึ้นสายแล้ว จำต้องปล่อยออกไป
“ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ระวังระดับความลึกใต้เท้า” สู่อวี้เอ่ยเสียงขรึม
คำพูดยังไม่ทันขาด ลำแสงด้านนอกของปีกขวาพลันมีเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังขึ้น
นักวิวัฒนาการคนหนึ่งจากกลุ่มคล่องแคล่วเหยียบพลาดจนเท้าจมวูบลงไป ขาทั้งข้างจมหายลงในน้ำทันที ร่างร่วงฮวบตามลงไป
“จับไว้ให้แน่น!” เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้าง ๆ คว้าคอเขาไว้ได้อย่างว่องไว แล้วกระชากเขาขึ้นจากใต้น้ำอย่างแรง
ชายคนนั้นทรุดนั่งลงในน้ำที่ลึกถึงเข่า ใบหน้าภายใต้หน้ากากบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“ข้างล่างมีรู! ใต้น้ำมีโพรงมืดเชื่อมลงไปข้างล่างเต็มไปหมด ผมเหยียบพลาด!”
“อะไรนะ?” ทั้งทีมพลันตึงเครียด สายตาทุกคู่กวาดมองพื้นที่ใต้เท้าของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สู่อวี้ขมวดคิ้วแน่น ใต้น้ำก็มีโพรงด้วยหรือ
ถ้าคนข้าง ๆ ไม่ตอบสนองไว ป่านนี้เขาคงตกลงไปแล้ว
สู่อวี้ตวาดเสียงดัง ข่มความแตกตื่นรอบตัวไว้ “ทุกคนหันแสงไฟไปที่ผิวน้ำ ตรวจหาจุดที่ยืนได้อย่างปลอดภัย!”
ลำแสงกว่าสิบสายส่องมารวมกัน ทำให้ผิวน้ำในรัศมี 30 เมตรสว่างจนมองเห็นได้ชัด
สู่อวี้หรี่ตาสีทอง กวาดสายตาอย่างรวดเร็ว
แค่พื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ จำนวนโพรงที่มองเห็นด้วยตาเปล่าก็มากเสียจนชวนขนหัวลุกแล้ว