สู่อวี้คว้าเห็ดขึ้นมาด้วยมือเดียว เพียงขยับความคิดก็เก็บมันเข้าไปในมิติ
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
รอยแยกมิติที่บิดเบี้ยวเหนือศีรษะพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
แสงเงาที่เดิมเคลื่อนไหวช้า ๆ ราวกับถูกพลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจต้านทานฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยม อากาศตรงขอบรอยแยกถูกบีบอัดอย่างบ้าคลั่ง ก่อนระเบิดเสียงดังสนั่นแสบแก้วหู
แผ่นหลังของสู่อวี้เกร็งเขม็ง เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
แสงสีแดงคล้ำจากท้องฟ้าที่ส่องลอดออกมาภายในรอยแยก ถูกคลื่นความมืดดำมืดลึกล้ำกลืนกินไปในพริบตา
ถัดมา ม่านตาขนาดมหึมาที่ไม่อาจประเมินได้ว่ามีขนาดเท่าใด ก็แนบชิดอยู่อีกฟากของรอยแยกโดยไม่มีสัญญาณเตือน!
มันใหญ่โตเกินไป เพียงส่วนเล็ก ๆ ของม่านตาที่เผยออกมา ก็เต็มพื้นที่มองเห็นทั้งหมดของรอยแยกยาวครึ่งเมตรแล้ว
นั่นคือดวงตาแนวตั้งสีแดงคล้ำ เส้นเลือดรอบม่านตาแผ่กระจายราวกับลาวาที่กำลังไหล
ไม่มีตาขาว มีเพียงความโหดเหี้ยมและความเย็นชาอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุด
สายตานั้นทะลวงผ่านห้วงมิติ ล็อกเป้าสู่อวี้ที่อยู่เบื้องล่างทันที
ในชั่วขณะที่สายตาประสานกัน
“ตูม!”
สมองส่วนลึกของสู่อวี้ราวกับถูกค้อนหนักหมื่นตันฟาดเข้าอย่างจัง เสียงกัมปนาทระเบิดก้องขึ้น
นี่ไม่ใช่การจ้องมองของสิ่งมีชีวิตธรรมดาอย่างแน่นอน แต่มันคือการทรมานจิตใจอย่างแสนสาหัสจากการถูกบดขยี้ด้วยระดับชีวิตที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด!
ในแววตานั้นมีความมุ่งร้ายเข้มข้นประหนึ่งจับต้องได้ปะปนอยู่ ทั้งยังมีโทสะและความเดือดดาลจากการถูกขัดจังหวะแผนการ