ภายในโถงใหญ่
เมื่อทั้งสี่เห็นพวกเขาเดินกลับมา ก็คล้ายจะตระหนักถึงบางอย่าง ต่างพากันเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดผวา ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
「พี่ใหญ่! ขอร้องละ! ไว้ชีวิตพวกเราด้วย!」
「ผมมีลูกสาวจริง ๆ! เธอเพิ่งแปดขวบเองนะ! พี่ใหญ่ ขอร้องละ…」
ไม่มีใครตอบพวกเขา
เจียงอวิ๋นฮ่าวเดินไปถึงเป้าหมายของตัวเองเป็นคนแรก
ชายคนนั้นแหงนคอสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิงวอนสิ้นหวัง 「พี่ชาย… พี่ชายดูเป็นคนดีนะ… คงไม่…」
เสียงลมหนาวหวีดหวิวครูดผ่านตัวรถดังก้องอยู่ข้างหูเจียงอวิ๋นฮ่าว ภาพศพผู้หญิงสองร่างที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำในตู้โดยสารยังพร่าไหวอยู่ตรงหน้า
ขวานดับเพลิงถูกชูขึ้นเหนือศีรษะสูงลิ่ว กล้ามเนื้อแขนและเส้นเลือดสั่นระริก
「แกไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่าพี่ชาย」
เสียงคมขวานฟันผ่านเนื้อและกระดูกดังตามมา
หลินชิงหลีแทบจะก้าวออกไปพร้อมกับเขา เดินไปหยุดตรงหน้าชายร่างผอมตัดผมเกรียน
น้ำตาปนเลือดเลอะเต็มใบหน้าของชายผอม เสียงแหบพร่าร้องขอจนสุดเสียง 「พี่สาว! พี่ใหญ่! ขอร้องละ! ผมไม่กล้าอีกแล้ว… คุณหักแขนผมไปข้างหนึ่งแล้ว ผมพิการไปแล้ว ขอร้องละ ไว้ชีวิตผมเถอะ…」
หลินชิงหลีก้มมองเศษสวะตรงหน้า ความเย็นชาในดวงตาของเธอหนาวเหน็บยิ่งกว่าคลื่นความหนาวภายนอกเสียอีก
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมีดฟันลงฉับเดียว
คมมีดเย็นเฉียบฟันกระดูกคอขาดสะบั้นอย่างเด็ดขาด รวดเร็วจนเสียงอ้อนวอนที่เหลือถูกตัดขาดไปพร้อมกัน
คนที่สามที่ลงมือคือสู่หาง