สู่อวี้ไม่มีทีท่าจะถอยหนี เขาสบตาลู่เจิ้นซาน พลางยกมือชี้ไปยังที่รกร้างท่ามกลางหิมะและลมหนาว
“พุ่งตรงไปข้างหน้า ไม่สนว่าจะสูญเสียเท่าไร ไม่คิดอ้อมแม้แต่น้อย ต่อให้มีซากเนื้อสด ๆ อยู่ใต้เท้าก็ไม่กิน”
“นี่คือเส้นทางหนีเอาชีวิตรอดของเหยื่อที่ถูกต้อนจนจนมุม”
“พวกมันกำลังหนีจากสามจ้าวผู้ครองอำนาจตัวจริงที่อยู่ด้านหลัง”
สู่อวี้ลดมือลง สายตากลับไปจับจ้องพื้นที่เบื้องล่าง
“จากนี้ไป ช่องโหว่ตรงนั้นต่างหากคือเครื่องบดเนื้อของจริง”
ภายในห้องเงียบสนิท
ลู่เจิ้นซานจ้องสู่อวี้อยู่หลายวินาที
ในดวงตาที่ผ่านลมฝนมานับไม่ถ้วน มีแววประหลาดอันตรายและคล้ายกำลังประเมินวูบผ่านอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มคนนี้ไม่มีประสบการณ์รบแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่พูดเมื่อครู่กลับตรงกับการคาดการณ์ที่ผุดขึ้นในใจเขาอย่างน่าประหลาด
ลู่เจิ้นซานไม่ซักถาม เขาหันขวับ ใช้นิ้วจิ้มลงบนพื้นที่ทางใต้ของแผนที่อย่างแรง
“ส่งคำสั่ง! ขยายพื้นที่ยิงปืนใหญ่ที่ครอบคลุมปีกทั้งสองข้างของช่องโหว่ออกไปอีก 500 เมตรเดี๋ยวนี้! ยิงถล่มด้านหน้าฝูงสัตว์ร้าย สร้างแนวสกัดกั้นขึ้นมา!”
ทันทีที่ออกคำสั่ง ลู่เจิ้นซานก็เตรียมหันไปหยั่งเชิงชายหนุ่มคนนี้
แต่กลับเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะรับความดีความชอบหรือเข้ามาตีสนิทเลยแม้แต่น้อย
สู่อวี้ดึงคอเสื้อขนเป็ดให้กระชับ หันหลังเดินฉับ ๆ ไปยังบันไดโดยไม่รีรอ
หนังตาโจวเยี่ยนเหิงกระตุกเล็กน้อย เขารีบก้าวตามไปสองก้าว
“น้องสู่อวี้! นายจะไปไหน? ข้างล่างตอนนี้เป็นสมรภูมินรกของจริง ทั้งกระสุนปืนใหญ่ทั้งกรงเล็บไม่รู้จักเลือกเป้าหรอกนะ!”