ผลลัพธ์จากคำพูดประโยคนี้รุนแรงยิ่งกว่าทุกอย่างก่อนหน้ารวมกันเสียอีก
บรรยากาศในลานพลันเปลี่ยนไป หัวหน้าทีมเป็นผู้มีอำนาจจัดสรร อีกทั้งทีมสามทีมแรกที่แลกของในแต่ละวันยังได้ราคาเพียงครึ่งเดียว
ไม่ต้องพูดให้มากความ คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่มีใครตัวคนเดียวทั้งนั้น
ความตื่นเต้นที่มีอยู่แล้วพลันพุ่งถึงขีดสุด
「ส่วนหัวหน้าทีม...」
ลู่เจิ้นซานยังพูดไม่ทันจบ
「ผมเอง」
ชายร่างกำยำคนหนึ่งจากฝั่งตระกูลสวี่ก้าวออกมา เขาชื่อหม่าเจวิน เป็นนักวิวัฒนาการที่มีฝีมือเป็นอันดับสองในตระกูลสวี่
ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าปกคลุมด้วยขนอ่อนสีเหลืองจาง ๆ เขาสูงเกือบสองเมตร แขนทั้งสองข้างยาวกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ม่านตาสีส้มร้อนแรง
「ทำไมต้องเป็นนาย?」
นักวิวัฒนาการร่างเตี้ยล่ำคนหนึ่งจากที่ว่าการมณฑลแค่นเสียง
「ตระกูลสวี่ของนายมีคนมาแค่สี่คน ส่วนพวกเรามีห้าคน...」 「คนเยอะแล้วมีประโยชน์อะไร? ใครหมัดหนักกว่าคนนั้นแหละมีสิทธิ์พูด」
เสียงเย็นชาดังมาจากทางตระกูลสวี่
บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นมาทันที
แต่ละตระกูลไม่มีใครยอมใคร
นักวิวัฒนาการจากตระกูลเล็ก ๆ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างรู้กาลเทศะ ตั้งหน้าตั้งตารอดูเรื่องสนุก
กลิ่นอายความขัดแย้งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
หม่าเจวินจากตระกูลสวี่กำหมัดแน่นแล้ว ส่วนชายร่างเตี้ยล่ำจากที่ว่าการมณฑลฝั่งตรงข้ามก็ชูหัวค้อนในมือขึ้น
「ทุกคนใจเย็นก่อน」
เสียงของลู่เจิ้นซานไม่ดังนัก แต่ทุกคนกลับเงียบลง
ไม่ใช่เพราะคำพูดนี้น่าเกรงขามอะไร หากเป็นเพราะหลังพูดจบ เขาหันตัวไปพยักหน้าให้ฉินหยวน