เท้าเปล่าย่ำลงบนพื้น ก่อนก้าวเข้าไปหาทิศทางโต๊ะหนังสือทีละก้าว หางตาของเธอเผยเสน่ห์เย้ายวนที่ปิดบังไว้ไม่มิด
“พี่ยู น้ำอุ่นสบายจัง พี่ไม่ไปอาบบ้างเหรอ?”
น้ำเสียงนุ่มหวานราวกับดึงให้ยืดยาวได้ เธอตั้งใจลากเสียงท้ายประโยค
สายตาของสู่อวี้ไล่จากปลายผมเปียกชื้นของเธอลงมา ผ่านไหปลาร้าและส่วนเว้าส่วนโค้งของเอว ก่อนเลื่อนไปหยุดที่ข้อเท้าเรียวเล็ก
สายตาของเขาไม่ได้หยุดค้างอยู่ตรงจุดสำคัญ ทว่าลูกกระเดือกกลับขยับขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้หนึ่งครั้ง
เจียงมู่มู่เดินมาหยุดตรงหน้า ยื่นมือเอาผ้าขนหนูเปียกพาดลงบนศีรษะเขา
ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับกำลังเช็ดผมให้แฟนหนุ่มของตัวเอง
ทว่าเมื่อเธอยกแขน ผ้าเช็ดตัวก็ถูกรั้งจนขอบเลื่อนหลวมลงมาเล็กน้อย เผยผิวขาวผ่องใต้ไหปลาร้าให้เห็นเด่นชัดยิ่งขึ้น
นิ้วของเธอขยี้เส้นผมเขาผ่านผ้าขนหนู พอก้มหน้าลงมอง มุมสายตาก็สบเข้ากับเขาพอดี
“เรื่องพรุ่งนี้ค่อยคิดพรุ่งนี้ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนดีกว่า”
สู่อวี้ยื่นมือออกไป ฝ่ามือแนบลงบนเอวด้านข้างที่โผล่พ้นผ้าเช็ดตัว ปลายนิ้วสัมผัสผิวร้อนผ่าวและเนียนนุ่มจากการแช่น้ำอุ่น ทั้งยังชื้นเล็กน้อย
มือที่กำลังขยี้ผมของเธอหยุดชะงัก นิ้วมือที่วางอยู่บนศีรษะเขาหุบเข้าหากัน กำผ้าขนหนูไว้แน่นแล้วนิ่งไป
ลมหายใจของเธอหนักลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จังหวะอกกระเพื่อมดึงผืนผ้าให้แนบเป็นส่วนโค้งชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
“ตั้งแต่ออกจากอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยนจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ได้นอนบนเตียงที่มั่นคงสักที”
สู่อวี้ลดเสียงต่ำ นิ้วโป้งวาดวนช้า ๆ ตรงแอ่งเอวของเธอ “ตลอดทางที่ผ่านมา เธอลำบากมากแล้ว”