แต่ยังมีคนอีกไม่น้อย รวมถึงทหารและตำรวจที่กำลังรักษาความสงบอยู่ในขณะนี้ ซึ่งในใจยังเชื่อว่านี่เป็นเพียงแผ่นดินไหวกับสึนามิที่แผ่ขยายเป็นวงกว้างเท่านั้น
พวกเขาคิดว่าแค่ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ ระเบียบสังคมก็จะกลับคืนสู่ปกติ ชีวิตของพวกเขาก็จะกลับเข้าร่องเข้ารอย
แต่มีเพียงสู่อวี้ที่รู้เศษเสี้ยวของอนาคตเท่านั้นที่เข้าใจดีว่า นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรณีวิทยาทั่วไปเลย นี่คือจุดเริ่มต้นของวันสิ้นโลกที่กลืนกินผู้คนอย่างแท้จริง!
“พวกคุณคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไปแล้ว”
สู่อวี้จ้องถนนที่พุ่งผ่านไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ตัดสินใจจะทำลายความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของทุกคนสักหน่อย
“มณฑลหนานเผชิญแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา ส่วนชายฝั่งที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดก็ถูกสึนามิกลืนกินต่อเนื่องกัน ตอนนี้จำนวนผู้เสียชีวิตและสูญหายคงเป็นตัวเลขมหาศาลที่พวกคุณไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ”
“ถึงฉันจะรู้ไม่มาก แต่หายนะครั้งนี้เลวร้ายเกินกว่าที่พวกคุณจะนึกถึงแน่นอน ตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าจบมาก”
“จะเรียกว่าวันสิ้นโลกก็ไม่เกินจริงเลย”
“บางทีพอเดินทางต่อไปอีกสักพัก ถ้าเครือข่ายค่อย ๆ กลับมา พวกคุณลองดูสภาพน่าสังเวชข้างนอกแล้วก็จะเข้าใจเอง”
“ฮึก...ฮือ...”
ทันทีที่สู่อวี้พูดจบ ก็มีเสียงสะอื้นกลั้นไว้ดังขึ้นจากมุมเบาะหลัง
เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง
จียวนอวิ่นเหยาก้มหน้า ไหล่บอบบางสั่นสะท้านเป็นระยะ
หลินชิงลี่หันไปจ้องนอกหน้าต่างเขม็ง ขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากซีดเซียวอย่างดื้อรั้น