พูดช้าไปก็ไม่ทันการณ์
แสงไฟจากปืนนัดที่สองของจียวนยฺหวิ่นเหยายังไม่ทันมอดดับ สู่อวี้ก็พุ่งตามติดหลังเหลยเหลาหู่ราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย
จะปล่อยเสือกลับเข้าป่าไม่ได้เด็ดขาด
ด้านหลังรถบรรทุก ผนังเหล็กสองข้างของรถตู้บรรทุกสินค้ากับกำแพงด้านหลังประกบกันเป็นตรอกแคบกึ่งปิด
ไฟสูงของรถบรรทุกส่องไปข้างหน้า บริเวณนี้จึงมืดสนิท แสงซีดขาวเพียงริบหรี่ลอดผ่านช่องใต้ท้องรถเข้ามา ทอดเงาเศษหินบนพื้นให้บิดเบี้ยวพิกล
ทัศนวิสัยถูกบดบังจนหมดสิ้น
แผ่นหลังของเหลยเหลาหู่แนบชิดประตูเหล็กเย็นเฉียบของตู้รถ มือทั้งสองกำมีดพร้าหลังหนาหนักแน่น ใบมีดพาดขวางอยู่หน้าอก
ลมหายใจหอบหนักของเขากลายเป็นไอขาวหนาทึบในอากาศหนาวจัด ดวงตาคู่นั้นส่องประกายดุจสัตว์ร้ายในความมืด
เขาไม่ได้คิดจะหนีตั้งแต่แรก
ที่ถอยเข้ามาในมุมอับนี้ ก็เพื่อหลบปืนสังหารกระบอกนั้นในห้องโถง
ในทางแคบที่ถูกล้อมด้วยผนังเหล็กกับกำแพง ข้อได้เปรียบด้านการโจมตีระยะไกลย่อมหมดไป
และในการต่อสู้ระยะประชิดอันคับแคบ เขามั่นใจว่าอาศัยพละกำลังมหาศาลหลังวิวัฒนาการ จะฟันเจ้าหนุ่มที่ไล่ตามเข้ามาให้ขาดเป็นสองท่อนได้แน่
ขอเพียงจัดการหัวโจกได้ ที่เหลือก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
ฝีเท้าของสู่อวี้กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เขาอ้อมท้ายรถบรรทุก มีดพร้าเล่มหนึ่งก็กรีดอากาศส่งเสียงหวีดแหลม พุ่งฟันเข้าใส่ใบหน้า!
ลอบโจมตี!
จังหวะถูกจับไว้อย่างช่ำชองพอดิบพอดี ขณะที่สายตาของสู่อวี้กำลังเปลี่ยนจากมองด้านข้างมาด้านหน้า ซึ่งเป็นจุดบอดของเขา