“เจ้าสิ่งนี้ต้องถูกฆ่า”
เสียงของเฉิงสือดังลอดออกมาจากลำโพง ราวกับทุกคำถูกบดผ่านซอกฟันก่อนจะเปล่งออกมา
“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
ลู่เจิ้นซานไม่ได้ตอบ
เขาจ้องหน้าจอ
ในภาพ หัวของแมลงยักษ์กำลังหันมาอย่างช้า ๆ
มันไม่มีดวงตา แต่ปากวงแหวนที่หันไปนั้นตรงกับตำแหน่งของสู่อวี้พอดี
“คุณจะฆ่ามันยังไง?”
คำถามของลู่เจิ้นซานตรงไปตรงมา
น้ำเสียงของเฉิงสือจากลำโพงไม่ได้แปรเปลี่ยนมากนัก
“ยิงปืนใหญ่ถล่มพื้นที่ ถ้ายังไม่พอก็ใช้จรวด ถ้ายังไม่พออีก...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ในคลังเหลือระเบิดเทอร์โมบาริกยุทธวิธีกับขีปนาวุธอีกเท่าไร?”
คนในศูนย์บัญชาการสูดลมหายใจเฮือก
ระเบิดเทอร์โมบาริก
ครั้งล่าสุดที่ใช้อาวุธชนิดนี้ คือการระเบิดแรดยักษ์สามเขาระดับภัยพิบัติตัวนั้น
ยิงไปเพียงนัดเดียว พื้นที่โดยรอบหลายร้อยเมตรก็กลายเป็นนรกบนดิน แม้แต่อสูรกายสูงยี่สิบเมตรยังถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก
นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งขมวดคิ้ว มือยันขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวออกมา
“ท่านครับ หน่วยนักวิวัฒนาการชั้นยอดของเราอยู่ใกล้ ๆ ถ้าใช้ขีปนาวุธ...”
“ผมรู้”
เสียงของเฉิงสือราบเรียบไร้ความรู้สึก
“ผมถามว่ามีเหลือในคลังเท่าไร”
ลู่เจิ้นซานเงียบไป
เขามองภาพบนหน้าจอ
ทีมของสู่อวี้กำลังวิ่งหนีกลับมาอย่างบ้าคลั่ง
เห็นได้ชัดว่าทีมของฉินหยวนได้รับข่าวแล้วเช่นกัน พวกเขากำลังเร่งมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง
ฟางชิ่งหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเสี้ยวหน้าของลู่เจิ้นซานซึ่งยังคงนิ่งเงียบ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสริมออกมาในที่สุด