(หลังบ้านของแอปมะเขือเทศรวนไปหน่อย ช่วงครึ่งหลังของบทที่ 70 ดึงต้นฉบับที่ฉันเก็บไว้มาแสดง ตอนนี้แก้เรียบร้อยแล้ว)
——————
สายตาของสู่อวี้กวาดผ่านแสงดาบที่ฟาดฟันอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะหันไปมองอีกฟากของโถงอย่างเย็นชา
หลินชิงลี่ปกป้องเจียงมู่มู่ไว้ด้านหลัง มีดพร้าหลังหนาที่เรียวยาวในมือห้อยอยู่ข้างลำตัว ปลายมีดแทบแตะพื้น
นักเลงสองคนฝั่งตรงข้ามกำลังเดินเข้ามาหาพวกเธอ
คนที่เดินนำคือไอ้ผอมผมเกรียนที่ผิวปากเมื่อครู่ ส่วนคนที่ตามหลังคือไอ้อ้วนเตี้ยแก้มเต็มไปด้วยเนื้อ
พวกมันเดินมาไม่เร็ว ดูไม่รีบร้อนด้วยซ้ำ
แค่ผู้หญิงสองคน จะทำอะไรได้?
“ไม่ต้องกลัวสิ น้องสาว” ไอ้ผอมผมเกรียนเอียงคอ ดาบขนนกนางแอ่นในมือแกว่งอยู่ข้างขาสองที แววตาฉายความหื่นกระหาย
“ทำตัวว่าง่ายหน่อย พวกเราจะได้จัดการธุระกันให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วก็จบเรื่องเร็ว ๆ”
ไอ้อ้วนเตี้ยเดินตามมา ลมโกรกทางเดินทำให้มันหดคอ ไอขาวที่พ่นออกมาปกคลุมใบหน้า มันถูฝ่ามือหนาแดงก่ำจากความหนาวแรง ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าเจียงมู่มู่ไม่วาง
“ข้างนอกหนาวฉิบหาย มาสิ ไปกับพี่ให้อุ่น ๆ เดี๋ยวหน้าใส ๆ นี่จะแข็งเอา”
หลินชิงลี่ไม่พูดสักคำ
ลมหายใจของเธอถี่ขึ้นเล็กน้อย มือที่กำด้ามมีดดูเหมือนกำลังสั่นเบา ๆ ท่ายืนแข็งเกร็ง ไหล่ห่อเข้าหากัน ดูเหมือนนักศึกษาหญิงที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
มือขวาห้อยอยู่ข้างตัว นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากันเป็นพัก ๆ ปลายนิ้วแนบด้ามมีดเย็นเฉียบจนแดงก่ำ
ไอ้ผอมผมเกรียนกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าสองครั้ง รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้น
มันผงกศีรษะไปทางไอ้อ้วนเตี้ย “แกไปจับคนนั้น ส่วนคนนี้ฉันจัดการเอง”
ไอ้อ้วนเตี้ยหัวเราะหึ ๆ แล้วอ้อมด้านข้างของหลินชิงลี่ ยื่นฝ่ามืออวบหนาไปคว้าแขนเจียงมู่มู่