ช่วงเวลาแสนสงบสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเม็ดทรายที่กำไว้ในมือแต่กลับร่วงผ่านซอกนิ้วไปจนหมด
ตลอดสองวันถัดมาที่ต้องกักตัว สู่อวี้กับพวกพ้องใช้ชีวิตอย่างสงบผิดปกติ
ด้วยพื้นที่ที่เป็นคลังเสบียงขนาดใหญ่และซ่อนเร้นอย่างมิดชิด อาหารจึงหยิบออกมาใช้ได้ตามต้องการ
น้ำร้อนจัดกับเนื้อกระป๋องที่หอมมัน กลายเป็นความสุขอันหรูหราและเป็นความลับที่สุดในห้องนี้
สู่อวี้กับพวกพ้องอยู่กันอย่างสบายใจ แต่เพื่อนบ้านสองครอบครัวกลับถูกกลิ่นเนื้อและไอร้อนที่ลอยออกมาจากทุกมื้อของพวกเขาปั่นป่วนจนกระสับกระส่าย ถึงขั้นรู้สึกว่าวันคืนช่างยาวนาน
เดิมทีสู่อวี้คิดว่าคนพวกนี้ที่หิวจนตาแดงคงเสี่ยงตายเข้ามาปล้น แต่กลับไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะยิ่งระแวดระวังและหวาดกลัวกว่าเดิม
ในโลกหลังวันสิ้นโลก คนที่กินหมูตุ๋นร้อน ๆ ได้อย่างไม่ปิดบัง ย่อมไม่ใช่คนดีแน่
ชายจากครอบครัวสามคนทางซ้าย ทุกครั้งที่ลงไปชั้นล่างเพื่อรับเสบียงฟรี เขาจะจงใจเดินอ้อมพวกเขา เวลาเดินผ่านโถงทางเดินก็หลบสายตาตลอด ราวกับแค่เหลือบมองนานไปอีกนิดก็อาจนำหายนะมาสู่ตัว
ครอบครัวสี่คนทางขวาระมัดระวังยิ่งกว่า ทุกครั้งที่ออกมา พวกเขาจะรีบร้อนเดินแนบกำแพง ราวกับกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจจากฝั่งสู่อวี้
แต่ความสงบสุขที่อยู่ห่างกันเพียงกำแพงเดียว ก็ปิดบังความพังพินาศของโลกภายนอกหน้าต่างไว้ไม่ได้ตลอดไป
ยามเย็นของวันที่ 8 หลังวันสิ้นโลก จู่ ๆ ก็มีเสียงทึบดังมาจากที่ไกล ๆ แม้จะมีพื้นและกำแพงหลายชั้นกั้นอยู่ ก็ยังรู้สึกได้ว่าพื้นสั่นสะเทือนเบา ๆ