เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ ตระกูลโจวส่งสัตว์น้ำกลายพันธุ์มาให้หนึ่งตัว
ร่างกลายพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในน้ำมีความยาวเกือบ 2 เมตร รูปร่างก้ำกึ่งระหว่างปลาดุกกับซาลาแมนเดอร์ เกล็ดหยาบสีเขียวคล้ำปกคลุมทั่วทั้งตัว
ครีบเนื้อสั้นหนางอกออกมาข้างละคู่บริเวณท้อง หัวแบนและกว้าง หนวดเนื้อสองเส้นยาวเท่าแขนยื่นออกมาจากมุมปาก ปลายหนวดยังมีเมือกจับตัวเป็นน้ำแข็งเกาะอยู่
บริเวณท้องมีบาดแผลทะลุหลายแห่งจากฉมวก ฝาปิดเหงือกยังมีเศษเลือดแข็งตัวเป็นน้ำแข็งติดอยู่
หัวหน้ากลุ่มคนขนย้ายมีแผ่นเขาสีเทาขาวปกคลุมแขนทั้งสองข้าง ไหล่กว้างกว่าคนทั่วไปอยู่หนึ่งช่วง
เขายกปลายเปลหามขึ้นด้วยมือข้างเดียว แล้วรายงานเสียงทุ้ม
“คุณสู่อวี้ สัตว์ทั้งตัวชุดแรกที่ตระกูลโจวรับปากไว้ จับได้จากแม่น้ำเซียงเจียง เพิ่งตายไปไม่ถึง 3 ชั่วโมงครับ”
“ย้ายเข้าไปในโรงจอดรถใต้ดิน”
สู่อวี้ตรวจดูสภาพศพให้ครบถ้วน ก่อนขยับตัวหลีกทาง
ทันทีที่คนกลุ่มนั้นวางสัตว์กลายพันธุ์ลง เขาก็เรียกคนรับใช้ที่อยู่นอกประตูไว้
“ไปตามหมอผู้หญิงมาคนหนึ่ง เอาชุดเย็บแผลผ่าตัดกับยาปฏิชีวนะมาด้วย”
สิบนาทีต่อมา หมอหญิงวัยราว 40 ปีก็เข้ามาในคฤหาสน์
รูม่านตาของเธอเป็นสีเหลืองคล้ำ โคนเล็บทั้งสิบนิ้วหนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือที่ถือกระเป๋าแพทย์นิ่งมั่นคง
เธอแกะผ้าพันแผลตรงหัวไหล่ของหลี่อีอีออกอีกครั้ง ทำความสะอาดแผล ฉีดยาชาเฉพาะที่ แล้วเย็บแผล
ขณะที่เข็มโค้งแทงผ่านเนื้อหนัง มือซ้ายของหลี่อีอีกำขอบเก้าอี้แน่น เหงื่อซึมตามหน้าผาก