สู่อวี้ก้มหน้าลง จุมพิตประทับลงไป
เธอครางแผ่วเบา นิ้วมือกำเสื้อบริเวณอกของเขาแน่น ร่างทั้งร่างขยับซุกเข้าหาอ้อมแขนเขา เข่าหนีบเอวเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เจียงมู่มู่ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ทัน จึงเบือนหน้าหลบ ริมฝีปากชุ่มชื้นเฉียดผ่านแนวกรามของเขา เสียงที่เปล่งออกมาทั้งแผ่วเบาและอ่อนหวาน
“พี่ปลา วันนี้พี่...เจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?”
การเคลื่อนไหวของสู่อวี้ชะงักไปชั่วขณะ
ในความมืด ดวงตายักษ์สีแดงคล้ำคู่นั้นพลันวาบขึ้นในส่วนลึกของสมองเขาอีกครั้ง
แขนที่โอบเอวเธอพลันกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เจียงมู่มู่เงยหน้ามองเขาในท่านั้น
ดวงตาสุกใสคู่นั้นไม่มีความงุนงงแม้แต่น้อย แจ่มชัดราวกับแอ่งน้ำลึก
“ตั้งแต่กลับมาจนถึงตอนนี้ พี่กอดฉันแน่นกว่าปกติ”
เธอยื่นนิ้วแตะปุ่มนูนเล็ก ๆ บนหน้าผากสู่อวี้เบา ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามรูปทรง
“แล้วก็...”
เสียงเธอเบาลงอีก คล้ายกำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายสิ่งที่พูดไม่ถูกออกมาอย่างไร
“ตอนพี่ผลักประตูเข้ามาในห้องรับแขก ฉันรู้สึกได้”
ลมหายใจของสู่อวี้สะดุดไปครึ่งจังหวะ
“รู้สึกได้ว่าอะไร?”
“บอกไม่ถูก”
เจียงมู่มู่ขมวดคิ้วเรียวงาม
“ชั่วขณะนั้นเหมือนมีสัตว์ประหลาดตัวมหึมาเข้ามาในบ้าน ยืนอยู่ข้างหลังพี่”
“แต่พอกะพริบตา มันก็หายไป เหมือนฉันคิดไปเอง”
สู่อวี้ไม่ตอบ
พลังลึกลับกลุ่มหนึ่งในส่วนลึกของอกและท้องสงบนิ่ง ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ
แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่สายตาคู่นั้นทิ้งไว้บนตัวเขามีอยู่จริง