โจวเยี่ยนเหิงยืนอยู่ด้านหลังฝูงชน ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้า
แต่ในใจก็แอบถอนหายใจโล่งอกไปได้ครึ่งหนึ่ง แม้อีกฝ่ายจะแข็งแกร่ง ตัวเลขก็สูงกว่าคนส่วนใหญ่ แต่ยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ ไม่ถึงขั้นที่ตระกูลโจวจะรับมือไม่ไหว
ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจางหาย
เสียงกระแทกหนักอึ้งก็ดังขึ้นจากวงนอกของฝูงชน
นักวิวัฒนาการร่างกำยำสองคน น้ำหนักตัวเกิน 100 กิโลกรัม
ถูกแรงมหาศาลกระแทกจนกระเด็นออกไปอย่างจัง พวกเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนแผ่นหลังจะกระแทกเข้ากับชั้นวางดัมเบลล์ข้างกายอย่างแรง
ดัมเบลล์โลหะกลิ้งกระจายเกลื่อนพื้น ส่งเสียงดังแสบแก้วหูต่อเนื่องเป็นชุด
ร่างเตี้ยล่ำร่างหนึ่งเดินเข้ามา
ชายผู้นี้สูงไม่ถึง 1.7 เมตร แต่ลำตัวกว้างอย่างผิดสัดส่วน
ตั้งแต่ข้อศอกไปจนถึงหลังมือทั้งสองข้างปกคลุมด้วยชั้นเคราตินหยาบกร้านสีเขียวคล้ำ ใต้แสงไฟสะท้อนประกายทึบคล้ายโลหะ
ศีรษะทั้งศีรษะราวกับฝังอยู่บนบ่ากว้าง มองแทบไม่เห็นลำคอ
เขาเดินไปถึงแท่นย่อตัว แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยก้อนเหล็กตันบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ก้อนเหล็กนั้นเป็นแผ่นรองสำหรับท่าเดดลิฟต์ หนักกว่าร้อยกิโลกรัม
ก้อนเหล็กลากครูดไปบนพื้นปูน ทิ้งรอยขาวลึกครึ่งนิ้วไว้เบื้องหลัง เสียงเสียดสีแหลมบาดหูจนชวนให้เสียวฟัน
เสียงพูดคุยอื้ออึงในเขตฝึกเงียบหายไปทันทีท่ามกลางเสียงแหลมนั้น รอบด้านพลันเงียบกริบ
กลางฝ่ามือของชายร่างเตี้ยล่ำมีอุปกรณ์บีบมือสำหรับฝึกกำลังขนาดใหญ่ หนาพอ ๆ กับนิ้วโป้งของผู้ใหญ่ เขาหมุนมันเล่นไปมา