จ้าวหมิงเซวียนกระแอมเบา ๆ อย่างรีบร้อน
“คุณหมอสู่ครับ ท่านนี้คือเหลียวฉงซาน อดีตหัวหน้ากองร้อยตำรวจติดอาวุธประจำอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยน”
“พี่เหลียวครับ ท่านนี้ก็เป็นคนบ้านเดียวกันจากอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยนเหมือนกัน สู่อวี้ครับ”
เหลียวฉงซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเรียงแถวหนึ่งที่กว้างกว่าของคนทั่วไปอยู่หนึ่งขนาด
“โห ที่แท้ก็เป็นคนบ้านเดียวกันจากอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยนทั้งนั้นเลยนี่นา”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเจือแดงกวาดมองใบหน้าสู่อวี้รอบหนึ่ง “มิน่าล่ะ เห็นแล้วคุ้นตาอยู่บ้าง เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน”
“ผมชื่อเหลียวฉงซาน”
เขาส่งขวานหนักให้มือซ้าย แล้วยื่นมือขวาที่ใหญ่ราวพัดออกมา
สู่อวี้ยื่นมือไปจับ
“สู่อวี้”
ฝ่ามือทั้งสองประกบกัน เหลียวฉงซานจงใจเพิ่มแรงบีบขึ้นมาเล็กน้อย
นี่ไม่ถึงกับเป็นการยั่วยุ คล้ายเป็นการหยั่งเชิงมากกว่า สำหรับนักวิวัฒนาการแล้ว นี่คือวิธีประเมินกันที่ดิบเถื่อนที่สุด และได้ผลยิ่งกว่านามบัตรหรือตำแหน่งเสียอีก
สู่อวี้ไม่ได้ออกแรงเป็นพิเศษ เพียงจับตอบตามปกติ
แต่พละกำลัง 72 แต้มของเขาก็อยู่ตรงนั้น
คำว่า “ปกติ” จากมือของเขา พอส่งไปถึงเหลียวฉงซานกลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง
รอยยิ้มบนใบหน้าเหลียวฉงซานแข็งค้าง
เขาสัมผัสได้ถึงแรงที่ส่งกลับมาจากฝ่ามือซึ่งดูเหมือนจับตามปกตินั้น มันมากเกินกว่าค่าที่คนรูปร่างแบบนี้ควรมีอยู่ไกลโข
สองวินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็ปล่อยมือพร้อมกัน
ไม่มีใครพูดอะไร
เหลียวฉงซานถอยหลังครึ่งก้าว คว้าขวานหนักโลหะผสมขึ้นพาดไหล่ขวาอีกครั้ง
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเจือแดงจับจ้องใบหน้าสู่อวี้นานขึ้นอีกสองวินาที ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็เพียงพยักหน้า