“พี่ซุ่น!” เหลาหวงผู้มีสันจมูกยุบรีบพรวดเข้ามาในห้อง ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“แถวสะพานแม่น้ำเซียงเจียง…เจอของดีเข้าแล้ว! มีเจ็ดคน ชายสามหญิงสี่! เสื้อผ้าสะอาดเอี่ยม หน้าตาสดใส แถมแต่ละคนยังสะพายเป้กันคนละใบ”
เหลาหวงทำท่าประกอบไปด้วย “ที่สำคัญคือในนั้นมีผู้หญิงสามคน หน้าตากับรูปร่างพวกเธอ…ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็มีแต่ได้มองให้ชื่นใจบนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น!”
พอได้ยินคำว่า “เสบียง” กับ “ผู้หญิง” เสียงเคี้ยวหมั่นโถวแห้ง ๆ ในโถงชั้นหนึ่งก็หยุดลงทันที เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นจากมุมมืดหลายจุด
“กลืนน้ำลาย…จริงเหรอ? โลกแบบนี้ยังมีของชั้นเลิศแบบนั้นด้วย?”
ใครบางคนข้างกองไฟอดกลืนน้ำลายไม่ได้ แววตาเปล่งประกายเขียวเรืองด้วยความหิวโหยและราคะ
จางซุ่นกลืนเนื้อในปากลงไป แววตาวูบไหวด้วยความละโมบชั่วขณะ แต่เขาไม่ได้รีบดีใจ กลับขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม
“แต่งตัวสะอาดสะอ้าน แถมยังพาผู้หญิงสวย ๆ หลายคนออกมาเดินอวดโฉม…” จางซุ่นแค่นหัวเราะก่อนกล่าวว่า
“เหลาหวง สมองแกมีไว้เพิ่มส่วนสูงหรือไง? ในโลกแบบนี้ แกเคยเห็นเหยื่ออ้วน ๆ ที่กล้าเดินอวดโฉมแบบนี้สักกี่คนที่รอดถึงพรุ่งนี้?”
พูดจบ เขาก็หมุนปลายมีดไปชี้ชายทั้งสอง “อีกอย่าง พวกแกไม่ได้มีหน้าที่เฝ้าดูอยู่ตรงหัวสะพานหรือไง? แผลนี่ใครเป็นคนทำ?”
แววตาเหลาหวงไหววูบ แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา