“ยิงปืนใหญ่! ยิง!!!”
รถถังหลายคันเปิดฉากยิงตามกัน กระสุนเจาะเกราะกระแทกเกล็ดสีแดงคล้ำ แตกกระจายไปเพียงไม่กี่แผ่น
สัตว์ยักษ์รูปร่างคล้ายมังกรเจ็บจนก้มศีรษะต่ำ ก่อนคำรามกึกก้อง
วินาทีถัดมา มันอ้าปากคาบรถถังคันหนึ่งที่กำลังถอยหนี
ตัวถังโลหะบิดเบี้ยวอยู่ระหว่างฟันงุ้มสามแถว เสียงกรีดร้องจากภายในถูกกลบด้วยเสียงโลหะบิดเบี้ยวแสบแก้วหู
มันสะบัดหัวเหวี่ยงรถถังเข้าใส่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่หลายตัวถูกทับจนเละเป็นเนื้อบด
นี่ไม่ใช่การต่อสู้อีกแล้ว
นี่คือการเชือด
รถถังไม่กี่คันที่ยังพอสมบูรณ์จอดนิ่งไม่กล้าขยับ เครื่องยนต์ดับสนิท คนข้างในไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ไกลออกไป เหล่านักวิวัฒนาการที่ถูกคลื่นกระแทกซัดกระเด็น แต่โชคดีรอดตาย ต่างกลิ้งล้มลุกคลุกคลานหนีไปทางกำแพงเมือง
“ไอ้ขาเวร วิ่งเร็วเข้า! กลับไปฉันจะกราบแกก็ได้!”
“ใครแม่งจิ้มก้นฉันวะ!!!”
“พี่น้อง รีบหนี อย่าหันกลับมา! นั่นด้ามดาบฉัน!”
“ช่วยด้วย... ใครก็ได้ดึงฉันที...”
สู่อวี้เห็นจ้าวเหมิ่งแบกนักวิวัฒนาการของตระกูลโจวที่เลือดท่วมร่างวิ่งออกมา
เป้สะพายหลังถูกทิ้งไปนานแล้ว ส่วนมีดพร้าถางป่าก็ไม่รู้หล่นหายไปที่ไหน
นักวิวัฒนาการขาขาดคนนั้นเกาะไหล่เขาไว้ ปากเต็มไปด้วยฟองเลือด
“พี่เหมิ่ง วางผมลงเถอะ แบกผมไปด้วยหนีไม่รอดหรอก”
เนื้อแก้มเป็นลอนบนใบหน้าจ้าวเหมิ่งกระตุก เขาเหยียบกระดูกไหม้เกรียมแตกละเอียด
“อย่าพูดเหลวไหล เมื่อกี้ฉันกินเนื้อไปตั้งหลายคำ ตอนนี้มีแรงเหลือเฟือ!”
“ข้างหลัง!”
จ้าวเหมิ่งหันกลับไป เห็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่ตกใจจนคลุ้มคลั่งพุ่งตรงมาหาเขา