เมืองเล็กกลางหุบเขาตื่นแต่เช้า
ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ เสียงรถเข็นกับลังเหล็กที่ถูกขนลงก็ดังระงมไปตามถนนปูหินนอกหน้าต่าง สลับกับเสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าตอนทอดปาท่องโก๋
อู๋เสียตื่นเช้าที่สุด ใต้ตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า มือกำกระดาษแข็งสีเหลืองที่ฉีกออกมาจากสมุดบันทึกพกติดตัว บนนั้นเขียนรายการไว้แน่นเอี้ยดกว่าสิบอย่าง
ชุดชั้นในตัวในสองชุด เสื้อคลุมหนาบุผ้า รองเท้าแตะพื้นนุ่ม ถุงเท้าผ้าฝ้าย ครีมทาผิวกันแตก หวีไม้ซี่ถี่…
จางฉี่หลิงตื่นนานแล้ว
เขาพิงหัวเตียง อยู่ในท่าแทบไม่ต่างจากเมื่อคืน เพียงแต่เสื้อผ้าที่เปียกชื้นบนตัวแห้งสนิทด้วยไออุ่นจากร่างกายแล้ว
เด็กน้อยที่ห่ออยู่ในเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่สีเทานอนดิ้นไม่รู้เรื่อง ร่างทั้งร่างขวางเตียง แก้มยุ้ยแนบอยู่ริมผ้าปูที่นอน ปากพ่นฟองอากาศเล็ก ๆ ออกมา
แต่มือจ้ำม่ำข้างหนึ่งยังคงกำแน่นอยู่ที่นิ้วชี้ของจางฉี่หลิง ราวกับถูกล็อกไว้
อู๋เสียเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา ใช้ปลายปากกาจิ้มผ้าห่ม
“เสี่ยวเกอ ตื่นหน่อย ลงไปเตรียมตัว ฉันกับเจ้าพุงพลุ้ยจะไปสำรวจทางก่อน ถนนหลักของเมืองนี้มีแค่เส้นเดียว มีร้านเสื้อผ้าเด็กชื่อ ‘พระอาทิตย์แดง’ เปิดแต่เช้า”
เจ้าพุงพลุ้ยเดินออกมาจากห้องน้ำพลางคาดเข็มขัด ก้นบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดคาบอยู่ในปาก เขาชะโงกหน้าเข้ามาดูแล้วก็หัวเราะ
“โอ้โห เทียนเจิน รายการของนายละเอียดยิ่งกว่ารายการเตรียมลงสุสานของเก้าสำนักในสมัยก่อนเสียอีก ถ้าไม่บอก คงนึกว่านายจะเปิดโรงเรียนอนุบาล”
“เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว เธอมีแค่เสื้อชั้นในผ้าไหมโบราณติดตัวอยู่ตัวเดียว เมื่อคืนโยนลงถังขยะจนแทบละลายหายไปหมดแล้ว จะให้ใส่เสื้อสเวตเตอร์ของฉันที่ใหญ่เหมือนกระสอบเดินอวดไปทั่วจริง ๆ หรือไง”
อู๋เสียยัดกระดาษใส่กระเป๋า ก่อนหันไปมองจางฉี่หลิง
“เสี่ยวเกอ อุ้มเธอไปเลย ไปวัดขนาดที่ร้านทีเดียว”
จางฉี่หลิงขยับข้อมือเบา ๆ ลองดึงออกมาดู
ขนตายาวของเด็กหญิงสั่นไหวทันที ปากเล็กเม้มแน่นอย่างน่าสงสาร
จางฉี่หลิงจึงไม่ดึงมือออกอีก ยื่นแขนอีกข้างลงไปประคองเอวกับข้อพับขา แล้วยกเธอขึ้นมาพร้อมเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่ได้อย่างมั่นคง
เด็กน้อยลอยขึ้นจากที่นอนทั้งที่ยังสะลึมสะลือ เธอซุกศีรษะเล็ก ๆ เข้าไปตรงซอกคอของจางฉี่หลิงอย่างชำนาญ ขาเล็กสองข้างเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น หลับตานอนต่อ
ถนนยามเช้าชื้นแฉะ แผงขายอาหารเช้าสองข้างทางมีไอร้อนลอยกรุ่น
ทั้งสามคนกับเด็กหนึ่งคนเพิ่งเดินมาถึงกลางถนน ร้านเสื้อผ้าเด็ก ‘พระอาทิตย์แดง’ ที่แขวนป้ายผ้าสีแดงซีดจางก็เปิดประตูเหล็กบานใหญ่ทิ้งไว้แล้ว ราวแขวนเสื้อหน้าร้านเต็มไปด้วยเสื้อกันหนาวตัวน้อยและกางเกงตัวเล็กหลากสีสัน
เจ้าของร้านกำลังกวาดฝุ่นด้วยไม้ขนไก่
เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่สามคนเดินเข้าร้าน คนที่นำหน้าสวมเสื้อผ้าสีดำทั้งชุด มีหมวกคลุมศีรษะบดบังคิ้ว ในอ้อมแขนยังอุ้มเด็กเท้าเปล่าที่ห่อตัวอยู่ในเสื้อผ้าผู้ชายตัวโคร่ง สีหน้าเย็นชาเสียจนเหมือนภูเขาน้ำแข็ง
เจ้าของร้านตกใจจนไม้ขนไก่แทบหลุดมือ
อู๋เสียรีบยิ้มอย่างเป็นมิตร ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วช่วยคลี่คลายสถานการณ์
“พี่สาว ไม่ต้องตกใจครับ พวกเราผ่านมาเลยอยากซื้อเสื้อผ้าหนา ๆ ให้เด็กที่บ้าน ใส่ตั้งแต่ข้างในจรดข้างนอกเลย รบกวนพี่ช่วยเลือกให้หน่อยครับ”
เจ้าของร้านมองอู๋เสีย เห็นว่าเขาดูสุภาพเรียบร้อย จึงค่อยวางใจลง
จากนั้นก็หันไปมองศีรษะน้อย ๆ ที่โผล่พ้นอ้อมแขนของจางฉี่หลิง
“โอ๊ย หนูน้อยคนนี้หน้าตาน่ารักจริง ๆ! แต่ว่า… อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมไม่ใส่ถุงเท้าให้เด็กสักคู่ล่ะ อายุเท่าไหร่แล้ว ใส่เบอร์อะไร”
“อายุเท่าไหร่หรือ”
พอได้ยินคำถามนี้ นักขุดสุสานเก่าทั้งสามคนที่เคยเผชิญอันตรายในสุสานมาแล้วนับไม่ถ้วน ต่างนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน
จางฉี่หลิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย แววตาว่างเปล่า เรื่องนี้เกินกว่าความรู้ที่เขามีอยู่โดยสิ้นเชิง
เจ้าพุงพลุ้ยเกาหลังศีรษะ ลองกะด้วยมือดู
“ดูแล้ว… ยาวสักสองสามแท่งทองได้มั้ง”
อู๋เสียกลอกตาในใจ ด่าเจ้าพุงพลุ้ยที่ในหัวมีแต่ของในสุสาน แล้วรีบยื่นมือกะระยะจากยอดศีรษะเด็กหญิงไปถึงปลายเท้า
“ประมาณ 90 เซนติเมตรครับ ดูแล้วน่าจะสักสามสี่ขวบ พี่เลือกชุดที่หลวมหน่อยนะครับ อย่าให้รัดเนื้อ”
“ได้เลย งั้นเดี๋ยวฉันหยิบชุดหนาบุผ้ามาให้”
เจ้าของร้านหันไปค้นเสื้อผ้าบนชั้นอย่างคล่องแคล่ว
จางฉี่หลิงเห็นว่ากำลังจะลองเสื้อผ้า จึงโน้มตัวลงเล็กน้อย ตั้งใจจะวางเด็กน้อยในอ้อมแขนลงบนเก้าอี้พลาสติกกลมข้าง ๆ ก่อน
ใครจะรู้ว่าปลายเท้าทั้งสองข้างของเด็กหญิงเพิ่งแตะพื้นพลาสติกเย็นเฉียบ เธอก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที
ร่างเล็กหดหนีสุดแรง มือทั้งสองข้างคว้าขากางเกงลุยป่าสีดำของจางฉี่หลิงไว้แน่น แขนสั้นสองข้างกอดน่องเขาไว้ ไม่ว่าใครจะเรียกอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย ราวกับตุ๊กตาโคอาลาที่เกาะติดแน่นจนไม่มีทางแกะออก
“เฮ้ นิสัยดื้อไม่เบานะ ฝ่าเท้ามีตะปูงอกหรือไง”
เจ้าพุงพลุ้ยหยอกเธออยู่ข้าง ๆ แล้วยื่นมือไปดึงแขนเล็ก ๆ
“มาเถอะ ลุงพุงพลุ้ยจะเลือกชุดเท่ ๆ ให้ หนูจะได้ให้พ่อพักขาบ้าง”
เด็กน้อยไม่เพียงไม่สนใจเจ้าพุงพลุ้ย แต่ยังซุกศีรษะเข้าไปแนบกระดูกหัวเข่าของจางฉี่หลิงลึกกว่าเดิม หันท้ายทอยกลม ๆ ให้เจ้าพุงพลุ้ย ไหล่เล็ก ๆ สั่นน้อย ๆ
จางฉี่หลิงก้มตามองเจ้าตัวเล็กที่เกาะขาเขาอยู่ ไม่ยกขาหนี ไม่ผลักออก เพียงยืนนิ่งตัวตรงราวเสาหลัก
“เอาละ เปลี่ยนตรงนี้เลย”
อู๋เสียถอนหายใจอย่างยอมแพ้ รับเสื้อผ้ากองหนึ่งที่เจ้าของร้านส่งให้
เจ้าพุงพลุ้ยอยู่นิ่งไม่ได้ เขาคุ้ยเสื้อผ้าเด็กสีฉูดฉาดบนราวอยู่นาน จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย คว้าชุดบุผ้าสีเขียวนีออนที่หน้าอกพิมพ์ลายดอกโบตั๋นสีแดงม่วงสดออกมา แล้วสะบัดคลี่ด้วยความกระตือรือร้น
“เทียนเจิน ดูชุดนี้สิ! สีสดจัดจ้าน เดินกลางคืนห่างไปสิบลี้ยังเห็นเลย เป็นสิริมงคลสุด ๆ ใส่ชุดนี้กลับหมู่บ้านอวี่ชุน กระต่ายป่าบนเขาด้านหลังเห็นแล้วต้องหลีกทางให้แน่!”
เปลือกตาอู๋เสียกระตุกไม่หยุด เขาคว้าชุดลายดอกโบตั๋นชวนแสบตายัดกลับเข้าไปในซอกลึกของราวแขวน
“หุบปากไปเลย เจ้าพุงพลุ้ย นี่เด็กผู้หญิง ไม่ใช่นักเต้นนำระบำพื้นเมืองตงเป่ย! เก็บรสนิยมของนายไว้ซื้อเสื้อกล้ามใส่เองเถอะ”
เจ้าพุงพลุ้ยไม่ยอมแพ้ หยิบกระโปรงผ้าบางที่ประดับเลื่อมพลาสติกสีรุ้งแข็ง ๆ เต็มไปหมดออกมาจากด้านล่าง
“แล้วตัวนี้ล่ะ เจ้าหญิงจากเมืองใหญ่เขาไม่ใส่ชุดวิบวับแบบนี้กันหรือไง”
จางฉี่หลิงยืนนิ่งไม่ขยับ
เพียงแต่ในจังหวะที่เจ้าพุงพลุ้ยยื่นกระโปรงเลื่อมมา เขาก็ยื่นนิ้วเรียวยาวผิดปกติสองนิ้วไปหนีบชายกระโปรงมุมหนึ่ง แล้วสะบัดออกด้านข้างอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีรังเกียจ ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
เจ้าพุงพลุ้ยชะงักมือ
“เอาเถอะ พ่อลูกใจตรงกัน สรุปว่างานศิลปะของฉันกลายเป็นขยะในสายตาพวกนายหมดแล้วสินะ”
สุดท้ายอู๋เสียก็เลือกเสื้อกันหนาวตัวน้อยผ้าซาตินเนื้อนุ่มสีแดงสดจากซอกลึกของราว คอเสื้อกับปลายแขนขลิบขนกระต่ายขาวนุ่มฟู ด้านในบุด้วยใยฝ้ายหนานุ่ม สัมผัสเบาและนิ่มมือ
ท่อนล่างจับคู่กับกางเกงบุผ้าสีกรมท่าลายดอกจาง ๆ ส่วนเท้าสวมรองเท้าหัวเสือพื้นนิ่มสีแดง ปักรูปหูกลมสองข้างตรงหัวรองเท้า
“เอาชุดนี้ ผ้านุ่ม ไม่ระคายผิว”
อู๋เสียส่งชุดให้จางฉี่หลิง
จางฉี่หลิงก้มลงมือเดียวช้อนเด็กกลับขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ประคองเธอไว้บนแขน
การเปลี่ยนเสื้อผ้ายากเย็นอย่างยิ่ง
เด็กน้อยยอมให้เปลี่ยนก็จริง แต่มือเล็กทั้งสองข้างต้องมีข้างหนึ่งเกาะกระดุมเสื้อหน้าอกของจางฉี่หลิงไว้ตลอดเวลา
อู๋เสียทำได้เพียงค่อย ๆ ถอดเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่ออกให้เธออย่างระมัดระวัง เปลี่ยนเป็นชุดชั้นในผ้าฝ้าย แล้วสวมเสื้อกันหนาวตัวน้อยสีแดงสดให้
เจ้าของร้านมองผมเส้นเล็ก ๆ ที่ยุ่งเหยิงบนศีรษะเด็กหญิง ซึ่งจับตัวเป็นปมและยังแห้งไม่สนิทจากการสระเมื่อคืนแล้วทนดูต่อไม่ไหว เธอหยิบหวีพลาสติกซี่ห่างกับเชือกมัดผมสีแดงสองเส้นออกมาจากหลังเคาน์เตอร์
“พ่อหนุ่ม เดี๋ยวป้าช่วยหวีผมให้ เด็กผู้หญิงจะปล่อยให้ผมยุ่งเหมือนรังนกเดินไปทั่วได้ยังไง”
เด็กหญิงหดตัวเข้าหาจางฉี่หลิงตามสัญชาตญาณ
มือใหญ่ของจางฉี่หลิงวางทาบลงบนหลังเธอเบา ๆ กดไว้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“อย่าขยับ”
สองคำนั้นราวกับเข็มทิศตรึงสมุทร
เด็กน้อยนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนของจางฉี่หลิงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เจ้าของร้านหวีผมที่พันกันจนเรียบ แล้วมัดจุกเล็ก ๆ สองข้างบนศีรษะให้สมมาตรกัน
“เสร็จแล้ว ดูสิ น่ารักเหมือนตุ๊กตาในภาพปีใหม่เลย!”
เจ้าของร้านเลื่อนกระจกเต็มตัวบนเคาน์เตอร์มาให้
เจ้าตัวเปื้อนโคลนที่เพิ่งคลานออกมาจากน้ำโคลนในสุสานโบราณ บัดนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
เสื้อกันหนาวสีแดงสดขลิบขนฟูขับให้ใบหน้าเล็กขาวผ่องราวแป้งข้าวเหนียวของเธอดูเปล่งปลั่ง จุกเล็ก ๆ สองข้างบนศีรษะที่มัดด้วยเชือกสีแดงไหวไปมาตามการขยับ
เท้าสวมรองเท้าหัวเสือตัวน้อยสีแดงที่ดูองอาจกลมป้อมนุ่มนิ่ม ชวนให้นึกถึงตุ๊กตาเด็กอ้วนที่อุ้มปลาหลีในภาพปีใหม่ราวกับเดินออกมาเอง
เด็กน้อยจ้องตุ๊กตาสีแดงในกระจกอย่างตะลึงอยู่สองวินาที คล้ายไม่เคยเห็นสีสันเช่นนี้มาก่อน
มือเล็กแตะแขนเสื้อสีแดงของตัวเอง แล้วลูบจุกผมเล็ก ๆ ที่ชี้ขึ้นบนศีรษะ
แต่เธอมองกระจกเพียงแวบเดียว จากนั้นก็รีบหันศีรษะน้อย ๆ กวาดตามองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับจางฉี่หลิงที่ยืนห่างออกไปสองก้าว เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาคุ้นเคย แววตาสับสนของเธอก็พลันเลือนหายไป เธอยื่นแขนเล็กทั้งสองข้างออกมาอย่างร้อนใจ
“อุ้ม!”
จางฉี่หลิงก้าวเข้ามา ประคองเธอไว้อย่างมั่นคง แล้วอุ้มกลับเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง
อู๋เสียหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายเงิน แล้วรวบเสื้อผ้าเก่าที่เปลี่ยนออกใส่ถุงพลาสติกไปด้วย
ทันทีที่ทุกคนก้าวออกจากร้านเสื้อผ้าเด็กและเดินขึ้นถนนสายหลักของตลาด บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ตลาดเช้าบริเวณรอยต่อระหว่างหมิ่นกับกั้นคึกคักไปด้วยผู้คน ชาวบ้านหาบตะกร้าผักกับคนที่ออกมาซื้ออาหารเช้าเดินสวนกันไปมา
แต่สายตาของทุกคนที่เดินผ่านกลับถูกดึงดูดมาโดยไม่รู้ตัว
ภาพตรงหน้าทั้งแปลกประหลาดและสะดุดตาเกินไป
ชายหนุ่มในชุดดำรูปร่างสูงโปร่งสง่าผ่าเผย รอบกายแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ใบหน้าซีดขาวหล่อเหลา ดวงตาเย็นเยียบดุจสระลึก
แต่ในอ้อมแขนกลับอุ้มเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มในชุดแดงสดอย่างคล่องแคล่ว ทัดจุกผมเล็ก ๆ สองข้างชี้ฟ้า กำลังกัดนิ้วมือด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ดำกับแดง เย็นชากับอบอุ่น ความแตกต่างทางภาพลักษณ์ชัดเจนเสียจนทำให้คนสงสัยว่าสายตาตัวเองมีปัญหา
ตอนเดินผ่านร้านซาลาเปาน้ำแกงที่มุมถนนซึ่งมีไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมของซาลาเปาไส้หมูสดที่เพิ่งนึ่งเสร็จลอยมาตามลม
ปลายจมูกของเด็กน้อยขยับฟุดฟิดสองครั้ง ดวงตากลมโตพลันสว่างวาบราวกับมีดวงดาวตกลงมา
น้ำลายใสวาวถึงกับไหลออกมาตรงมุมปาก แล้วถูไถเปื้อนปกเสื้อแจ็กเก็ตสีดำสนิทของจางฉี่หลิง
เธอยื่นนิ้วสั้นอวบออกมาอย่างกระวนกระวาย ชี้ไปทางลังนึ่งพลางส่งเสียงอ้อแอ้เร่งเร้า ร่างน้อย ๆ ขยับยุกยิกในอ้อมแขนของจางฉี่หลิง พยายามโน้มไปข้างหน้า
ข้างร้านซาลาเปามีป้าร่างท้วมสองคนนั่งแกะเมล็ดฟักทองพร้อมเด็ดผัก สายตาของทั้งคู่กวาดไปมาระหว่างจางฉี่หลิงกับเด็กน้อยอยู่หลายรอบ
ในที่สุดก็อดไม่ไหว ขยับเข้ามาทักด้วยรอยยิ้ม
“โอ๊ย! พ่อหนุ่มเลี้ยงลูกสาวได้แข็งแรงน่ารักจริง ๆ! ดูยังหนุ่มอยู่แท้ ๆ ลูกโตขนาดนี้แล้วหรือ”
จางฉี่หลิงอุ้มเด็กยืนอยู่หน้าไอขาวจากลังนึ่ง ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อ
แข็งเกร็งราวกับแผ่นศิลาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสายลม
ป้าเห็นเขาไม่ตอบ นึกว่าหนุ่ม ๆ ขี้อาย จึงยิ่งได้ใจ เคี้ยวเมล็ดฟักทองไปพลางซักต่อ
“พ่อหนุ่มหน้าตาดี ลูกสาวก็เหมือนพ่อ ดวงตาคู่นั้นดูสดใสจริง ๆ แล้วทำไมพากันออกมาสองพ่อลูกล่ะ แม่ของเด็กไม่มาช่วยดูแลด้วยหรือ”
“แค่ก… แค่ก ๆ!”
อู๋เสียที่เดินตามหลังสำลักน้ำลายตัวเองอย่างแรง ไอจนตัวโยน
เขารีบเงยหน้ามองฟ้า แกล้งทำเป็นกำลังศึกษาสายไฟระโยงระยางเหนือศีรษะ
เจ้าพุงพลุ้ยถึงกับหันหน้าหนีไปทางถนนสายรองทันที แขนหนาทั้งสองกอดอกแน่น
แผ่นหลังหนาใหญ่สั่นสะท้านราวกับกำลังร่อนตะแกรง หัวเราะจนแทบกัดฟันกรามแตก พยายามกลั้นสุดชีวิตจนเส้นเลือดปูดเต็มหน้าผาก
จางฉี่หลิงยืนนิ่งอยู่กับที่
ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง
ในดวงตาลุ่มลึกที่ปกติสงบนิ่งราวบ่อน้ำโบราณ พลันมีแววชะงักงันพาดผ่านอย่างหาได้ยาก แม้แต่แนวกรามยังขบเกร็งเล็กน้อย
แต่ท่ามกลางลมภูเขาหนาวเหน็บช่วงต้นฤดูหนาว ปลายหูที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบหมวกกลับมีสีแดงจาง ๆ วาบผ่านจนแทบสังเกตไม่เห็น
เด็กน้อยในอ้อมแขนไม่รู้เลยว่าผู้ใหญ่รอบข้างกำลังหัวเราะเรื่องอะไร
เมื่อเห็นว่าพ่อหยุดอยู่กับที่ เธอก็ใช้มือทั้งสองข้างกอดหูข้างหนึ่งของจางฉี่หลิง แล้วพยายามยืดตัวโน้มไปทางลังนึ่งซาลาเปาร้อน ๆ สุดแรง
ในที่สุดอู๋เสียก็หยุดไอได้ เขาเช็ดหน้าแล้วรีบหยิบเงินย่อยเบียดเข้าไปหน้าแผงซาลาเปา
“เถ้าแก่ครับ เอาซาลาเปาไส้หมูสดลูกเล็กหนึ่งเข่ง ห่อกลับด้วยครับ!”
เจ้าพุงพลุ้ยเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะ เดินเข้ามาใกล้จางฉี่หลิงแล้วกระซิบเสียงเบาพร้อมสะกิดข้อศอกเขาอย่างกวนประสาท
“เสี่ยวเกอ ในชีวิตนี้คนที่ฉันนับถือมีไม่มาก แต่วันนี้สายตาคนทั้งถนนนี่นายกวาดไปคนเดียวหมดแล้ว”
“ไปกันเถอะ คุณพ่อจางผู้มีอนาคต!”
จางฉี่หลิงกวาดตามองเจ้าพุงพลุ้ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาเย็นเยียบราวกับซ่อนน้ำแข็งแหลมคมไว้สองเล่ม
อู๋เสียหิ้วถุงซาลาเปาร้อน ๆ เบียดออกจากฝูงชน
เจ้าพุงพลุ้ยเคี้ยวซาลาเปาไปหัวเราะไปจนตัวโงนเงน
จางฉี่หลิงประคองเด็กน้อยในเสื้อกันหนาวสีแดงไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาและเสียงกระซิบของป้าใจดีทั่วทั้งครึ่งถนน เขาก้าวขายาว ๆ เดินเร็วไปทางสถานีขนส่ง