ซ่งลี่ชินรู้สึกขายหน้าอย่างที่สุด
นางจ้องเขม็งไปที่หนานจื้ออี้ พลางคำรามเสียงต่ำ "หนานจื้ออี้ อยากให้ฉันขอโทษเธอ ฝันไปเถอะ!"
"ได้ ถ้าไม่ขอโทษ เรื่องนี้เราไปว่ากันที่ศาล เธอใส่ร้ายฉันว่าขโมยของ สร้างความวุ่นวาย ด่าฉันต่อหน้าคนมากมาย ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของฉันอย่างร้ายแรง เรื่องนี้ฉันไม่มีทางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้"
หนานจื้ออี้พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "วันนี้มีสายตาคนมากมายจ้องมองอยู่เป็นพยานได้ เธอจะไปก็เชิญ"
ซ่งลี่ชินถูกคำพูดนั่นทำให้โกรธจัด ตวาดลั่นต่อหน้าธารกำนัล "แก..."
หนานหว่านเยว่เห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงออกตัวด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ "จื้ออี้ คุณน้าจะว่าไปก็เป็นผู้ใหญ่ ท่านไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายเธอหรอกนะ แค่เข้าใจผิดไป อย่า..."
"ตรงนี้มีที่ให้เธอพูดหรือ?"
หนานจื้ออี้พูดสวนขึ้นอย่างเย็นชา สายตาที่มองหนานหว่านเยว่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"
สีหน้าหนานหว่านเยว่แข็งค้าง พลันดูไม่ได้อย่างยิ่ง
หนานจื้ออี้หันกลับไปมองซ่งลี่ชินอีกครั้ง "วันนี้ ฉันจะให้เธอขอโทษฉัน!"
ทั่วทั้งงานตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างตะลึงในความห้าวหาญของหนานจื้ออี้ คิดว่าเธอช่างกล้าหาญนัก ถึงได้ตอกหน้ากับซ่งลี่ชินตรง ๆ แบบนี้
แต่ถึงอย่างไร ซ่งลี่ชินได้มาเจอสภาพนี้ก็สมควรแล้ว!
ทั้งที่ฐานะสูงส่ง แต่กลับทำเรื่องต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้!
แน่นอนว่ามีบางคนอดเป็นห่วงหนานจื้ออี้ไม่ได้
เพราะอย่างไรลูกชายของซ่งลี่ชินก็คือคุณตี้ ตอนนี้ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย
ต่อหน้าเขา ทำให้ซ่งลี่ชินอับอายขายหน้า คุณตี้ก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ ใช่ไหม?