ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ไม่นาน ตี้ซื่อจิ่ง กับคุณปู่ตี้ รวมถึงเด็กน้อยทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้น
สายตาของหนานจื้ออี้สัมผัสพวกเขา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงเข้าไปใกล้แล้วถามว่า “คุณปู่ตี้คะ ทำไมถึงมาเร็วเช่นนี้”
คุณปู่ตี้ยิ้มกล่าว “มาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม เช่นต้อนรับแขก หรืออะไรพวกนั้น ให้ไอ้หนุ่มนี่ออกแรงเสียหน่อย”
พูดพลาง ผลักตัวตี้ซื่อจิ่งไปทีหนึ่งอย่างไร้มารยาท ถือว่าเขาเป็นแรงงานอย่างเต็มตัว
ตี้ซื่อจิ่งก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาเต็มใจอย่างยิ่ง!
หนานคุณปู่ได้ยิน ก็อดยิ้มแล้วกล่าวว่า “ก็ต้องลำบากอาเช่อแล้ว”
เมื่อมองหนานคุณปู่ที่อบอุ่นและอ่อนโยน ตี้ซื่อจิ่งก็ยกยิ้มบางๆ ขึ้นอย่างยากได้เห็น กล่าวว่า “สมควรแล้วครับ”
กล่าวจบ เขาก็มองไปทางหนานจื้ออี้ที่อยู่ข้างๆ
คืนนี้หญิงสาวสวมชุดราตรีสีแชมเปญเพรียวบางประดับเลื่อมวาวระยับ ทรวดทรงงดงามถูกขับเน้นให้เห็นทุกสัดส่วนโค้งเว้า ใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต ทำให้นางดูงามเจิดจรัส
ท่วงท่าอ่อนโยนและสง่างาม ดังสตรีผู้ดี ทำให้ยากจะละสายตา
หนานจื้ออี้รับรู้ถึงสายตาของเขา มองกลับไปโดยจิตใต้สำนึก
แต่ไม่นานก็เบือนหน้าหนี
เรื่องเมื่อคืน ทำให้นางไม่อาจมองตรงไปที่ผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ!
นางจึงก้มตาลง มองเซี่ยนเซี่ยนกับมู่มู่ พลางกล่าวว่า “คืนนี้ลูกรักน่ารักเกินไปแล้วนะ เหมือนเจ้าชายน้อยกับเจ้าหญิงน้อยเลย ดูดีจริงๆ”
คืนนี้ เซี่ยนเซี่ยนสวมชุดสูทเด็ก ประกอบกับใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตี้ซื่อจิ่งอย่างน่าประหลาด รูปร่างหน้าตาย่อมไม่ต้องพูดถึง เรียกร้องสายตาจากเหล่าพี่สาวและคุณอามาแต่เนิ่นๆ