ทางฝั่ง ZELING
เซิ่งซืออวี่ทำตามคำสั่งของหนานจื้ออี้ หลังจากวางสายไปแล้ว ในใจก็อดรู้สึกกระวนกระวายไม่ได้
ท่าทีแข็งกร้าวขนาดนั้น ไม่รู้ว่าตระกูลหลิงจะผูกใจเจ็บไหม
ยังไงซะ สถานะของตระกูลหลิงก็เห็น ๆ กันอยู่ เกรงว่าคงไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
เธอคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็อดไม่ไหว เอ่ยถึงความกังวลของตัวเองให้หนานจื้ออี้ฟัง
หนานจื้ออี้กลับไม่คิดเช่นนั้น "จะขุ่นเคืองก็ขุ่นเคืองไป เรื่องนี้ยังไงก็ต้องสะสาง ได้แต่หวังว่าทางตระกูลหลิงจะไม่ไร้ยางอายเกินไปนัก"
พูดถึงตรงนี้ เธอมองเซิ่งซืออวี่ แล้วพูดติดตลกว่า "ถ้า ZELING อยู่ที่ในประเทศไม่ได้แล้ว... เธอจะไม่โทษฉันใช่ไหม"
เซิ่งซืออวี่ได้ยินดังนั้นก็กลอกตาใส่ ก่อนกล่าวว่า "จะให้ฉันโทษเธอเรื่องอะไรล่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย ทุกอย่างเป็นเพราะซ่งลี่ชินก่อไว้ทั้งนั้น"
"งั้นก็ดี"
หนานจื้ออี้ยิ้มออกมา ในใจรู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง
ผ่านไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์จากตระกูลหลิงก็ดังขึ้น
เซิ่งซืออวี่รับสาย ก็ได้ยินคำตอบของฟู่เฉิงอัน
ตระกูลหลิงได้ถอดน้ำหอม 'รัตติกาลเยือกแข็งนิรันดร์' ออกจากชั้นวางแล้ว
พร้อมกันนั้น ยังต้องการขอความร่วมมือด้วย
ผลลัพธ์นี้ ถือว่าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
เซิ่งซืออวี่ถือโทรศัพท์มือหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็แอบยกนิ้วโป้งให้หนานจื้ออี้ที่อยู่ข้างกาย
สุดยอดจริง ๆ
ถึงกับทำให้ตระกูลหลิงยอมเอ่ยปากขอร่วมมือก่อน
ทว่าหนานจื้ออี้กลับส่ายหน้า ส่งสัญญาณบอกเธอว่าอย่าตกลง