หลังจากหนานจื้ออี้จากมา เธอก็รีบโบกรถข้างทางกลับบ้าน และส่งข้อความบอกแอนนี่ด้วยว่าไม่ต้องมารับ
ตลอดทาง อารมณ์ของเธอไม่สงบลงเลย กระทั่งมาถึงนอกคฤหาสน์ หัวใจยังคงเต้นระรัว
รสชาติเลือดจาง ๆ ในปากคอยย้ำเตือนถึงเรื่องรุนแรงที่เพิ่งเกิดขึ้น
ไอ้บ้านั่นตี้ซื่อจิ่ง มันยังคงฝังใจเรื่องที่เธอเคยทิ้งเงินสิบบาทไว้เมื่อปีก่อน
ดังนั้นคืนนี้ มันถึงได้แก้แค้นเธอ!
“ผู้ชายขี้งก!”
หนานจื้ออี้สบถออกมาด้วยความขุ่นเคือง
เธอสาบานว่าต่อไปจะหลบหน้ามันให้ไกล!
ต่อให้เจอกันกลางถนนก็ต้องอ้อมทางเดินหนี!
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
สูดลมหายใจออกยาว ๆ
เธอปรับอารมณ์ให้สงบลงก่อน แล้วค่อยควานหากุญแจไขประตู
เพิ่งเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นก้อนแป้งนุ่ม ๆ สองก้อนวิ่งเข้ามาหาตัว
ร่างนุ่มนิ่มนั่น แปะเข้ามาที่ขาของเธอโดยตรง
มองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่เกาะอยู่ราวกับจับจองพื้นที่ ใจของหนานจื้ออี้ก็อ่อนยวบลงทันที
“คุณแม่จ๋า ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”
เจ้าตัวเล็กร้องเรียกด้วยเสียงใสซื่อ
พวกเขาอาบน้ำกันแล้ว ตัวหอมฟุ้งไปหมด จนใจหนึ่งก็อยากเอ็นดู
แม่จางเดินตามเด็ก ๆ ออกมา ยิ้มทักทายหนานจื้ออี้ “คุณหนาน กลับมาแล้วเหรอคะ”
“ค่ะ”
หนานจื้ออี้รับคำพลางกอดเจ้าสองตัวเล็กหอมแก้มกันคนละฟอด บอกพวกเขาว่า “ลูกรัก วันนี้อยู่บ้านเป็นเด็กดีไหม ฟังคำคุณยายจางหรือเปล่า”
เธอมองดูก้อนแป้งนุ่มน่ารักทั้งสอง อารมณ์พลันดีขึ้นมาเยอะทีเดียว