เด็กน้อยทั้งสองเห็นคุณพ่อจอมเสเพลครั้งแรก ตาค้างกันเลยทีเดียว
ก็ไม่ได้ผิดไปจากข้อมูลที่พวกเขาเคยหามาก่อนหน้านี้มากนัก
ใบหน้าคมเข้มล้ำลึก สวมสูทสีเทาเข้มตัดมือ เสื้อเชิ้ตสีขาว ติดกระดุมเรียบร้อยถึงคอเสื้อ ขายาวสองข้างห่อหุ้มอยู่ในกางเกงสูท ดูราวกับห้ามใจตัวเองไว้ได้ ทั้งยังดูสูงเพรียว
กระดุมแขนเสื้อที่ระยิบระยับ สะท้อนแสงเย็นเฉียบ ประกอบกับออร่าที่แผ่ออกมาทั่วร่าง ช่างสูงส่งและเย็นชายิ่งนัก
"ท่านครับ เจอคุณชายน้อยกับคุณหนูน้อยแล้ว"
โจวอี้เดินมารายงานต่อหน้าตี้ซื่อจิ่ง พร้อมกับวางเด็กน้อยทั้งสองลง
ตี้ซื่อจิ่งหลุบสายตาลง มองเด็กน้อยสองคนที่ถูกพาตัวกลับมา เปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขาม
ในดวงตาล้ำลึก บ่มเพาะอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ ภายในห้องวีไอพีทั้งห้อง แผ่ซ่านไปด้วยแรงกดดันอันเข้มข้น
เด็กน้อยทั้งสองสบตาเขา แต่กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
มู่มู่ถึงกับแอบเข้าใกล้พี่ชาย ถามเสียงเบา "พี่จ๋า นี่คือคุณพ่อของพวกเราเหรอคะ ท่านหล่อมากเลยนะ!
เซี่ยนเซี่ยนฟังจบ ถลึงตาใส่เธอ
บ่นเสียงเบา "ห้ามชมเขา! นี่คือคนอกตัญญูที่ทิ้งพวกเรากับคุณแม่ไปแต่แรกต่างหาก!"
"ที่พวกเรามาครั้งนี้ ก็แค่จะมาดูให้รู้เรื่องว่าน้องชายน้องสาวเกิดอะไรขึ้น เข้าใจไหม"
มู่มู่ไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่พอได้ยินคำพูดของพี่ชาย เธอก็ส่งเสียง "โอ้" อย่างว่าง่าย พยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว
"พวกเธอไม่มีอะไรจะพูดหรือไง"
ตี้ซื่อจิ่งเอ่ยปากในที่สุด น้ำเสียงเจือด้วยความไม่พอใจอย่างแรง
"เล่นหนีออกจากบ้านไป พวกเธอคิดจริง ๆ หรือว่าไม่มีใครข้างนอกกล้าทำอะไรพวกเธอ"
หนีออกจากบ้าน?
เด็กน้อยทั้งสองฟังคำพูดเขาจบ สีหน้าชะงักไปอย่างชัดเจน
จากนั้น ก็เข้าใจในทันใด!
ดูท่า คุณพ่อจอมเสเพลคนนี้ คงจะไม่ได้ดีกับน้องชายน้องสาวเท่าไหร่
ไม่อย่างนั้น เด็กสองคนที่อายุยังน้อย จะหนีออกจากบ้านไปได้อย่างไร
เซี่ยนเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโชคดี ที่ตัวเองกับมู่มู่เติบโตมากับคุณแม่มาตั้งแต่เล็ก
ตอนอยู่ข้างกายคุณแม่ คุณแม่ไม่เคยให้พวกเขาต้องลำบากใจ
เห็นว่าความกดดันจากตัวท่านของตัวเองยิ่งต่ำลงไปอีก โจวอี้กลัวเขาจะเดือดดาล จึงรีบเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยทั้งสอง "คุณชายน้อย คุณหนูน้อย รีบยอมรับผิดเถอะครับ"
ใจของโจวอี้ ตั้งแต่นายน้อยสองคนนี้หายตัวไป ก็เป็นกังวลไม่เลิก
พลางคอยสังเกตสีหน้าของตี้ซื่อจิ่ง พลางอธิบายกับเด็กน้อยทั้งสองว่า "เรื่องคราวนี้ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว... ท่านไม่ได้จะไปหารือเรื่องแต่งงานกับหนานหว่านเยว่ ตระกูลหนานกับตระกูลตี้ ก็แค่มีธุระทางธุรกิจร่วมกัน พวกท่านจะไปเมืองข้างเคียงเพื่อคุยโครงการด้วยกันเท่านั้น ไม่ใช่จะหลบหน้าพวกคุณนะครับ"
"เชื่อเถอะน่า อย่าเอาแต่ใจเลยนะ ตอนนี้หนานหว่านเยว่ถูกส่งตัวกลับไปแล้ว"
เซี่ยนเซี่ยนฟังแล้ว ยิ่งเข้าใจแจ่มแจ้ง
สรุปว่าคุณพ่อจอมเสเพล จะไปตกลงปลงใจแต่งงานกับคุณหนูจอมปลอมหน้าหนาตระกูลหนานที่ดื้อด้านไม่ยอมไปไหน น้องชายน้องสาวถึงได้หนีออกจากบ้านสินะ!
啧
เซี่ยนเซี่ยนสีหน้าเย็นชา โต้กลับว่า "เข้าใจผิด? จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดได้ยังไง? ที่ในตอนแรก ท่านทิ้งคุณแม่เพื่อไปหาหนานหว่านเยว่ นั่นก็เป็นเรื่องโกหกงั้นหรือ"
ในใจเขาอัดแน่นไปด้วยความโกรธ ท่วงท่าไม่แพ้ผู้ชายตรงหน้า พูดเน้นทีละคำว่า "มาคราวนี้จะทิ้งฉันกับน้องสาวเพื่อไปหาหนานหว่านเยว่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ พวกเราหนีออกจากบ้าน ก็ถูกใจท่านพอดี ไม่ใช่รึไง"
ตี้ซื่อจิ่งได้ยินคำนี้ สีหน้าแย่ถึงที่สุด ถามเสียงเข้มว่า "คำพูดพวกนี้ เธอไปได้ยินมาจากไหน"
หลายปีมานี้ ในตระกูลตี้แทบไม่มีใครกล้าพูดถึงการมีอยู่ของผู้หญิงคนนั้นเลย เด็กสองคน จะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
โจวอี้ตกใจจนสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
คุณชายน้อยคนนี้ อารมณ์ก็ยังแข็งกร้าวเหมือนเคยจริง ๆ ...
กลัวว่าสองพ่อลูกจะทะเลาะกันจริง ๆ เขาจึงรวบรวมความกล้า รีบเข้าไปห้าม "ท่านครับ นี่อาจจะเป็นพวกคนรับใช้คนไหนปากพล่อย แล้วคุณชายน้อยพวกเขาได้ยินเข้า เชิญท่านระงับโทสะก่อนนะครับ!"
จากนั้น ก็พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับเซี่ยนเซี่ยนว่า "คุณชายน้อย ไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะครับ เรื่องที่ท่านเซ็นใบหย่าในตอนนั้น มีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่ ตอนนี้ท่านก็ไม่ได้จะทิ้งพวกคุณ..."
"อย่ามาหลอกพวกเราหน่อยเลย พวกเราไม่ใช่เด็กสามขวบนะ!"
เซี่ยนเซี่ยนส่งเสียงเหยียด ต่อว่าตี้ซื่อจิ่งทุกประโยค "ถ้าไม่ได้มีอะไรจริง ๆ แล้วจะมาพันพัวกับผู้หญิงคนหนึ่งเป็นเวลาตั้งหลายปีทำไม"
"แม่ของพวกเรา..."
เซี่ยนเซี่ยนพูดพลั้งปาก แต่ก็ตั้งสติได้เร็ว หน้าตาเฉยแก้ไขอย่างไม่สะทกสะท้าน "พวกเราเห็นในทีวี เขาบอกว่า กับคนที่ไม่ได้คิดชอบพอ ก็ควรจะพูดให้ชัดเจนตรง ๆ"
"ไม่ใช่ทำคลุมเครือแบบนี้ อย่าคิดว่าพวกเรายังเด็กแล้วจะหลอกพวกเราได้นะ!"
ตอนพูดประโยคนี้ เขาทำหน้ามั่นใจเต็มที่ เป็นการด้นสดตามสถานการณ์ล้วน ๆ
ไม่รู้ว่ามีจุดไหนผิดปกติหรือเปล่า
แต่ยังไงก็ตาม เขาไม่สนหรอก!
กว่าจะได้เจอคุณพ่อจอมเสเพลสักที แน่นอนว่าต้องย้อนใส่เสียหน่อย ให้แม่กับพวกตัวเองได้ระบายอารมณ์!
มู่มู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า เห็นด้วยว่า "หนูว่าพี่ชาย พูดถูกแล้วนะคะ..."
เดิมทีตี้ซื่อจิ่งกำลังเดือดดาลอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยเต็มไปด้วยโทสะนี้ อดไม่ได้ที่จะชะงักไป
โจวอี้กับเหล่าบอดี้การ์ด ก็เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อเช่นกัน
คุณหนูน้อยถึงกับ... อ้าปากพูดแล้ว???
รู้กันอยู่แก่ใจว่า คุณหนูน้อยแห่งตระกูลตี้——ตี้ซิงหว่าน เคยเจอเหตุการณ์ลักพาตัวครั้งหนึ่งเมื่อสองปีก่อน!
นั่นทำให้ต่อมาเธอป่วยเป็นโรคทางจิต ไม่เคยอ้าปากพูดอีกเลย
การสื่อสารในแต่ละวัน ก็ใช้เพียงการเขียนแสดงออก
เวลาที่ไม่พูด ก็มีเพียงพี่ชายของเธอ ที่อ่านออกว่าเธอต้องการจะพูดอะไร
แต่ตอนนี้ เธอถึงกับอ้าปากพูด!!!
ตี้ซื่อจิ่งตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ ในใจดีใจสุดขีด จึงก้าวเท้าขึ้นหน้าไปทันที พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "หว่านหว่าน เมื่อกี้หนู... พูดว่าอะไรนะ"
ในน้ำเสียง เจือไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่าแบบที่ไม่ค่อยได้เห็น
มู่มู่ถูกเขาทำเอาตกใจสะดุ้ง ไม่เข้าใจสักเท่าไหร่
ทำไมคุณพ่อเลวถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้
หรือว่าเธอไปพูดอะไรที่น่าตกใจอย่างนั้นเหรอ
ดูเหมือน... ก็ไม่นี่นา?
โจวอี้ก็ได้สติเช่นกัน พูดออกมาด้วยความดีใจสุดขีด "คุณหนูน้อย ในที่สุดคุณก็ยอมอ้าปากพูดแล้วหรือครับ"
"หว่านหว่าน หนู... จะพูดกับพ่ออีกสักคำได้ไหม"
ตี้ซื่อจิ่งถามเธออย่างระมัดระวัง โทสะเมื่อครู่ ก็ถูกพัดพาให้สลายหายไปกับสายลม ด้วยความประหลาดใจที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นนี้
???
เด็กน้อยทั้งสองงุนงงไปชั่วขณะ
อย่าว่าแต่ข้อเสนอของคุณพ่อเลวคนนี้มันแปลกเลย แต่ฟังความหมายของคำพูดนี้แล้ว...
หรือว่า หว่านหว่านที่เขาพูดถึงนี่ จะพูดไม่เป็นหรือไง
มู่มู่รู้ในทันทีว่าตัวเองเผลอเปิดเผยโดยไม่ตั้งใจ คิดไปเลยว่าแสร้งกลับไปเป็นใบ้ดังเดิม ไม่ยอมอ้าปากพูดอีก
ไม่อย่างนั้นต้องถูกจับได้แน่!
นั่นก็เลยทำให้ตี้ซื่อจิ่ง ไม่ว่าจะพูดเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่มีประโยชน์!
ลูกสาวตรงหน้า เหมือนกับว่าในชั่วพริบตาหนึ่งจะเปลี่ยนกลับไปเป็นองค์หญิงน้อยที่เก็บตัวคนนั้นอีกครั้ง
โจวอี้เห็นแววตาผิดหวังในสายตาท่าน ก็เอ่ยปลอบว่า "ท่านครับ คุณหนูน้อยคงจะเป็นเพราะเมื่อครู่มีอารมณ์ตื่นเต้น ถึงได้พูด... ค่อยเป็นค่อยไปเถอะครับ ยังไงก็ต้องดีขึ้น"
ตี้ซื่อจิ่งพยักหน้ารับ นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที "ช่างเถอะ"
เพราะความดีใจและความซาบซึ้งที่ลูกสาวตัวน้อยนำมาให้ เขาก็เลยไม่อยากจะถือสาเรื่องเมื่อกี้อีกต่อไป จึงพูดว่า "เรื่องวันนี้ ที่จริงก็คือเข้าใจผิด คุณพ่อจะอธิบายให้พวกหนูฟังอีกครั้งนะ ไม่มีเรื่องจะแต่งงาน! ดังนั้น... ต่อไปห้ามหนีออกจากบ้านอีกเด็ดขาด!"
พูดพลางก้มตัวลง อุ้มขึ้นมาคนละข้างด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ
เซี่ยนเซี่ยนขมวดคิ้ว เพิ่งจะขัดขืน
แต่ตอนที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมกอด ก็... รู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ
แล้วยังมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนด้วย!
มู่มู่ก็รู้สึกเหมือนกัน
เด็กน้อยทั้งสองก็คือเด็กนั่นแหละ สุดท้ายเลือกที่จะเงียบปากไปด้วยความเข้าใจตรงกัน ปล่อยให้ตี้ซื่อจิ่งอุ้มออกไป