คุณปู่ตี้สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวหนานจื้ออี้ ใจเหมือนถูกบีบรัด จึงเอ่ยปากทันทีว่า "หนูน้อยอย่ากลัว คืนนี้มีปู่อยู่ ใครก็มารังแกหนูไม่ได้!"
หนานจื้ออี้เงยหน้าขึ้น แววตาใสกระจ่าง เอ่ยอย่างสงบ "ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ หนูก็ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกง่าย ๆ หรอกนะ"
พูดพลาง เธอก็ลงจากรถก่อน แล้วจึงประคองคุณปู่ตี้ลงตามมา
ภายในคฤหาสน์ตระกูลหนาน
ตอนนี้ หนานหว่านเยว่กับซ่งลี่ชินมาถึงแล้ว กำลังยืนอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง ราวกับเป็นบุคคลสำคัญของงานคืนนี้
แต่ในความเป็นจริง สีหน้าของทั้งคู่ไม่สู้ดีนัก
เมื่อ 20 นาทีก่อน ซ่งลี่ชินรออยู่ที่บ้าน คิดว่าลูกชายจะมารับพวกเธอ
ไม่คิดเลยว่าจะได้แต่รอโจวอี้!
ตอนนั้นซ่งลี่ชินโมโหจนโทรออกไปหลายสาย แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย
จึงได้แต่จำใจนั่งรถของโจวอี้มา!
มาถึงตอนนี้ ซ่งลี่ชินจึงยังคงหน้าเครียด
ส่วนหนานเยว่เต๋อกับหลินเสวี่ยเจิน กลับต้อนรับขับสู้เธออย่างเอาอกเอาใจ
สองสามีภรรยาไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ซ่งลี่ชินจะมาด้วยตัวเองจริง ๆ
ฐานะคุณนายตระกูลตี้ สร้างหน้ารังสีให้พวกเขาอย่างเต็มที่ ตอบสนองความฟุ้งเฟ้อของทั้งคู่อย่างมาก!
บนใบหน้าหลินเสวี่ยเจินยิ้มจนแทบจะบานเป็นดอกไม้ พลางยิ้มไปด้วยกล่าวว่า "ค่ำคืนนี้แค่จัดงานเลี้ยงภายในครอบครัวเล็ก ๆ คุณนายตี้ให้เกียรติมาด้วยตัวเอง ช่างเป็นเกียรติแก่ตระกูลหนานของเราจริง ๆ!"
ซ่งลี่ชินได้ยินดังนั้น ก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเรียบเฉย รู้สึกว่าห้องจัดเลี้ยงที่จัดขึ้นชั่วคราวนี้ ดูอัตคัดจริง ๆ
แถมแขกเหรื่อก็ไม่ใช่คนที่มีหัวมีหางอะไรทั้งนั้น
การที่ตัวเองมาเองเช่นนี้ นับว่าลดเกียรติจริง ๆ!
ในตอนนั้น ซ่งลี่ชินจึงพูดจาไม่ค่อยเกรงใจนัก "อย่างไรก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลตี้อยู่บ้าง ทำไมไม่รู้จักไปจ้างห้องจัดเลี้ยงข้างนอกที่ใหญ่กว่านี้หน่อย? สถานที่เช่นนี้ ดูคับแคบเกินไปหน่อย!"