หนานจื้ออี้เองก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของตี้ซื่อจิ่ง
เธอเริ่มอึดอัดขึ้นมา เงยหน้าขึ้นมอง และสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของชายหนุ่มพอดี
แววตาที่เต็มไปด้วยการค้นหาความจริงนั้น ชัดเจนมาก
หนานจื้ออี้สบตาเพียงครู่เดียว ก็รู้สึกราวกับกำลังจะถูกมองทะลุปรุโปร่ง
เธอหลุบสายตากลับมาอย่างประหม่า แล้วมองไปทางอื่น
ท่วงท่าเช่นนี้ของทั้งสองคน ในสายตาของหนานหว่านเยว่ คือการส่งสายตาหวานเชื่อมให้กัน
นางรู้สึกเปรี้ยวปรี๊ดถึงขีดสุด อิจฉาจนแทบคลั่ง!
หนานจื้ออี้นังผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอาย กล้ายั่วยวนอาเจิ่งต่อหน้าผู้คน!
นางเคียดแค้นกัดฟัน ไม่เข้าใจเลย ที่แท้ตนเองควรจะเป็นผู้ชนะ แต่ตอนนี้กลับถูกกดหัวอยู่ทุกด้าน!
งานเลี้ยงฉลองวันเกิด หลังจากเหตุการณ์ให้ของขวัญ ก็ดำเนินต่อไปตามปกติ
หนานจื้ออี้นั่งเป็นเพื่อนคุณย่าและคุณปู่อย่างใจจดใจจ่อมาตลอด บางครั้งก็หยอกล้อกับคนเฒ่าคนแก่ ทั้งสามคนซึ่งเป็นปู่ย่าหลานสาว ไม่สนใจแขกคนอื่นเลย
คุณย่าถูกหยอกจนยิ้มตาหยี มีความสุขตลอดทั้งคืน
หลังจากตัดเค้ก งานเลี้ยงก็ดำเนินมาถึงช่วงท้าย แขกเหรื่อค่อยๆ แยกย้ายกันไป หนานจื้ออี้ก็กล่าวลาคุณย่า
คุณย่าอาลัยอาวรณ์หลานสาวมาก จับมือไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเอง
แต่นางก็รู้ดีว่า ถึงอยากจะรั้งไว้ หลานสาวก็คงไม่ยอมอยู่ต่อ จึงจำต้องปล่อยไป
แต่ถึงอย่างไร คุณย่าก็ยังกำชับนางว่า “ออกจากบ้านไปแล้ว อย่าลืมย่ากับปู่ล่ะ ถ้างานไม่ยุ่ง ต้องหมั่นมาเยี่ยมปู่ย่าบ้าง อย่าหักโหมทำงานมากไป ต้องดูแลตัวเองให้มากๆ ด้วยนะ...”