หนานจื้ออี้ดูแล้ว แทบจะหัวเราะทั้งน้ำตา
พวกเด็กน้อย ขายแม่แท้ ๆ กลับไม่มีความเกรงใจเลยสักนิด!
เธอทั้งขำทั้งส่งรูปตี ๆ ไปสองสามอัน ถึงเก็บมือถือ
พอดี พนักงานเสิร์ฟในห้องอาหารก็นำอาหารมาเสิร์ฟพอดี
“หิวหรือยัง? กินเถอะ”
ตี้ซื่อจิ่งกล่าว
หนานจื้ออี้พยักหน้า
ในเมื่อมาถึงแล้วก็อยู่ให้สบายใจ!
เธอหิวมากจริง ๆ ด้วย
อาหารบนโต๊ะดูน่ารับประทานอย่างยิ่ง หนานจื้ออี้จึงไม่เกรงใจ เริ่มตะเกียบทานทันที
เพียงแต่ ตอนที่ทานอาหาร สายตาของเธอเหลือบมองตี้ซื่อจิ่งเป็นระยะ ในใจกำลังคาดเดาจุดประสงค์ที่ผู้ชายคนนี้ยอมมาเที่ยวครั้งนี้……
เวลานี้ ห่างจากโต๊ะของทั้งสองไม่ไกลโจวอี้พาเด็กน้อยทั้งสี่คน มาแอบดูทั้งสองอย่างเงียบ ๆ
พวกเขาขึ้นเรือมาด้วยอยู่แล้ว!
เพียงเพื่อไม่รบกวน ‘เดท’ ของทั้งสอง จึงไม่ปรากฏตัว
ตอนนี้ มองดูทั้งสองที่อยู่ตรงนั้นกินแต่ข้าว ไม่พูดอะไรสักคำ บรรยากาศประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
เซี่ยนเซี่ยนพึมพำอย่างรังเกียจว่า “แบบนี้ที่ไหนเหมือนเดท? คุณพ่อตกลงใช้ได้ไหม?”
โจวอี้ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง เอ่ยกับเด็กน้อยทั้งสี่ว่า “แผนของพวกเราจะเริ่มหรือยัง?”
เด็กน้อยทั้งสี่ตอบโดยไม่ต้องคิด:“ต้องเริ่มสิ! ไม่งั้นอีกนานแค่ไหนพวกเขาถึงจะมีความคืบหน้าสักที!”
โจวอี้เห็นด้วย จึงหยิบมือถือออกมา โทรหาผู้รับผิดชอบบนเรือเดินสมุทร……
……
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หนานจื้ออี้กินจนเกือบอิ่มแล้ว จู่ ๆ ผู้จัดการห้องอาหารก็เดินมา