หนานจื้ออี้ย่างก้าวเข้ามาในบ้านผีสิงเป็นครั้งแรก
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเล่นมาก่อน แต่ก็พอรู้ว่าข้างในนั้นจะมีอะไรปรากฏขึ้นบ้าง
ในฐานะแพทย์ เธอเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นฉากโชกเลือด
แต่ไม่นานนัก เธอก็เข้าใจว่ามันคนละเรื่องกันเลย!!!
เมื่อมายืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หนานจื้ออี้รู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง แทบอยากจะหันหลังวิ่งหนีออกไปข้างนอก
แต่เพื่อไม่ให้เสียหน้าต่อหน้าลูก เธอจึงกัดฟันเดินต่อไป
"คุณแม่ มาตรงนี้เร็วเข้า!"
เหิงเหิงกลับกล้าไม่น้อย ดวงตาเบิกกว้าง มองไปทั่ว เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด พอเห็นหนานจื้ออี้เดินช้าลง ก็หันกลับมาเร่งเธอ
หนานจื้ออี้เร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า ทว่าจังหวะนั้นเอง กลางอากาศก็มีอะไรบางอย่างลอยเข้ามา
หนานจื้ออี้เงยหน้ามอง เป็นผีไร้หัวตัวหนึ่งโชกไปด้วยเลือด
"อ๊าก!!!"
หนานจื้ออี้ตกใจจนกรีดร้องออกมา
เหิงเหิงจ้องเขม็งไปที่อุปกรณ์ประกอบฉากที่ลอยผ่านไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ยังมีกะจิตกะใจปลอบคุณแม่อีกว่า "ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ไม่มีแล้วนะ คุณแม่ ของพวกนั้นปลอมหมดแหละ"
หนานจื้ออี้น้ำตาแทบไหล
ในใจพลางตะโกนอย่างเจ็บใจ เหตุใดเจ้าตัวเล็กถึงไม่กลัวเลยสักนิด แล้วยังทำใจเย็นได้ขนาดนี้อีก?
หนานจื้ออี้พยักหน้า พยายามทำเป็นไม่กลัว
แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไป ข้างในก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้น
เดินไปได้สักพัก จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครมาเป่าลมรดข้างหลัง สัมผัสเย็นยะเยือกวาบเข้ามา หนานจื้ออี้หันไปมอง