หนานจื้ออี้มองตี้ซื่อจิ่งด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนเธอจะนึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งผู้ชายคนนี้จะใส่ใจเรื่องนี้ด้วยตนเอง
แต่เธอไม่ได้ตอบตกลงในทันที
“ทำไม มีปัญหาอะไรหรือ”
ตี้ซื่อจิ่งเห็นเธอเงียบก็เอ่ยถาม
“ไม่มี แค่อยากปฏิเสธ”
หนานจื้ออี้ทำหน้าเรียบเฉย กล่าวว่า “วันเกิดคุณปู่คราวนี้ไม่ได้ตั้งใจเชิญคนมากนัก มีแค่ญาติและคนสนิทไม่กี่คน การจองห้องจุนเยว่ก็ดูจะฟุ่มเฟือยเกินไปหน่อย”
ตี้ซื่อจิ่งฟังแล้วก็มองเธอด้วยท่าทีสบาย ๆ “คุณปู่หนานน่าจะรู้จักเพื่อนไม่น้อย ลูกค้าที่สนิทกับตระกูลหนานก็มีมาก ในเมื่อเป็นงานฉลองวันเกิดให้ท่านพ่อบ้าน ก็ควรจัดให้ยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ”
หนานจื้ออี้ได้ฟังคำพูดของเขา สีหน้าก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา จึงตอบไปว่า “ไม่ต้องแล้ว คุณปู่คุณย่าไม่อยากให้คนเยอะ แค่อยากให้คนสนิทมาสังสรรค์สนุก ๆ ก็พอ”
ตี้ซื่อจิ่งจ้องมองหนานจื้ออี้ ถามว่า “คุณนาน ๆ ทีจะจัดงานให้พวกท่านสักครั้ง แน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้”
หนานจื้ออี้ไม่ตอบ
เธอนึกถึงวันแต่งงานเมื่อหลายปีก่อน
ตระกูลหนานก็เชิญแขกมากมาย
ตอนนั้น หนานหว่านเยว่ตกบันได ผู้คนจำนวนมากอยู่ที่นั่นด้วย
หลังจากนั้น พวกที่คอยนินทาลับหลัง ซุบซิบนินทา ก็คือคนกลุ่มนั้นนั่นแหละ
จะเชิญพวกเขากลับมาอีกหรือ...
หนานจื้ออี้ไม่อยากเลย
ครั้งนี้ เธอแค่อยากให้คุณปู่มีวันเกิดที่ดี ไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งเหยิงใด ๆ
“แน่ใจ ฉันไม่จองห้องจุนเยว่ แต่จองห้องจัดเลี้ยงที่เล็กกว่าหน่อยก็ได้”