ผู้เฒ่าตระกูลหนานทั้งสองเห็นหลานสาวตัวเองพูดเช่นนั้นแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ทำได้เพียงพยักหน้า "เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าคิดเถิด"
หนานจื้ออี้ตอบรับ "เจ้าค่ะ"
คืนนั้น ณ คฤหาสน์ตี้จิ่งหลาน ห้องหนังสือ
ตี้ซื่อจิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ยุ่งอยู่กับงานราชการที่ยังไม่ได้จัดการในตอนกลางวัน
โคมไฟตั้งพื้นสาดแสงโทนสีเหลืองอบอุ่น ทำให้ใบหน้าที่เย็นชาและห่างเหินของบุรุษดูอ่อนโยนขึ้น ดวงตาสีดำสนิทดั่งหมึกคู่นั้น ราวกับดวงดาวที่แตกกระจายในยามราตรี
ไม่นานนัก โจวอี้ก็เข้ามา เขาเดินไปข้างโต๊ะเอ่ยว่า "ท่านนาย เรื่องการวางยาให้คุณชายน้อยและคุณหนูน้อย ทางนี้สืบได้เบาะแสมาบ้างแล้วขอรับ"
ตี้ซื่อจิ่งได้ฟัง มือที่พลิกหน้ากระดาษชะงักลง ปิดแฟ้มเอกสาร น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ว่าไป"
โจวอี้รายงานตามจริง "สืบดูในช่วงไม่กี่วันที่ท่านไปต่างประเทศ ความเคลื่อนไหวของหนานหว่านเยว่ ตั้งแต่เธอออกจากบริษัท ก็อยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยออกไปไหน ดังนั้นจึงไม่น่าสงสัยมากนัก"
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ "แต่ว่า ซุนเยี่ยนรุ่นพี่ที่เธอติดต่อด้วยเมื่อเร็ว ๆ นี้ กลับมีปัญหา"
"ปัญหาอะไร?" ตี้ซื่อจิ่งถาม
โจวอี้เล่ารายละเอียดข่าวที่เพิ่งรู้มาให้ท่านนายฟังทีละอย่าง "ข้าสืบพบว่าเขาซื้อยาต้องห้ามผ่านตลาดมืด และยังนำมาขายต่อ ทั้งในและต่างประเทศล้วนมีธุรกิจติดต่อกัน ความสัมพันธ์ที่คบค้าก็ซับซ้อน เมื่อหลายวันก่อน คนจากตลาดมืดเคยมาติดต่อกับเขา ยาที่คุณชายน้อยและคุณหนูน้อยกินเข้าไป น่าจะมาจากตลาดมืด"