เสียงเหล่านั้นแทรกเข้าไปในหูของหนานหว่านเยว่ ใบหน้าของเธอซีดขาวไร้สีเลือดทันที ในใจรู้สึกขมขื่นจนทนไม่ไหว
คนพวกนี้พูดถึงเธอแบบนี้ได้ยังไง...
ขณะที่หนานหว่านเยว่กำลังอัดอั้นใจอย่างที่สุด คุณปู่ตี้ก็พูดกับเธอขึ้นมาทันทีว่า "ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเพราะเธอเป็นคนบอกต่อ แล้วความเข้าใจผิดทั้งหมดก็เกิดขึ้นเพราะเธอ ถ้างั้นเธอรีบไปขอโทษจื้ออี้ซะ"
เขายังไม่ลืมคนอื่น ๆ ในตระกูลหนาน เลยพูดเสริมอย่างเห็นแก่พวกพ้องว่า "รวมถึงพวกเธอด้วย..."
สีหน้าหนานหว่านเยว่ย่ำแย่มาก หว่างคิ้วปกคลุมไปด้วยรอยหมองเศร้า
เธอไม่อยากขอโทษหนานจื้ออี้เลยสักนิด
ทำไมกัน?
ทำไมต้องให้เธอขอโทษผู้หญิงชั้นต่ำนั่นด้วย
แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับเธอ เธอจึงได้แต่กล้ำกลืนความไม่พอใจนี้ไว้ในใจ กัดฟันสาวเท้าเดินไปหาหนานจื้ออี้ แต่งแต้มสีหน้าเสียใจขึ้นมาแล้วพูดว่า: "น้องจื้ออี้ เป็นความผิดของพี่เอง พี่พูดไม่ชัดเจนเอง ทุกคนเลยเข้าใจเธอผิด"
เธอยอมรับผิดทั้งหมดอย่างว่าง่าย "พี่ขอโทษเธอแทนทุกคน หวังว่าเธออย่าเก็บมาใส่ใจนะ อย่าไปว่าเหล่าผู้หลักผู้ใหญ่เลย ขอโทษนะ น้องจื้ออี้!"
หนานจื้ออี้เห็นดังนั้น ในใจอดชมเปาะไม่ได้
มาถึงขั้นนี้แล้วผู้หญิงคนนี้ยังใช้กลยุทธ์ถอยเพื่อก้าวหน้าได้อีก ทำตัวดีไปหมดทุกด้าน ทำให้คนอื่นไม่มีใครรู้สึกเกลียดเธอมากนัก
น่าเสียดาย เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้เธอเรียนไม่มา
สำหรับคำขอโทษนี้ เธอก็ไม่อยากสนใจ ทำเป็นมองไม่เห็นอีกฝ่าย หันไปพูดกับคุณย่าหนานทันที
"คุณย่าคะ ขอโทษนะคะ กลับมาก็วุ่นวายขนาดนี้ วันนี้ยังเป็นวันเกิดคุณย่าอีก ทำให้คุณย่าไม่สบายใจเลย"
หนานคุณย่าในใจรู้ดีอยู่แล้ว รักหลานสาวทันใจไม่ทันไหน ไหนเลยจะไปว่าหนานจื้ออี้