เจียงโม่เจวี๋ยให้หยุนเหินเก็บสมุดโน้ต สีหน้าเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ จ้องมองหลินเซี่ยฉิง แล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ เธอมีอะไรจะพูดอีกไหม”
หลินเซี่ยฉิงตื่นตระหนก สายตารีบหันไปหาหนานหว่านเยว่เพื่อขอความช่วยเหลือ
สีหน้าของหนานหว่านเยว่ก็ซีดขาว ได้แต่มองไปที่ตี้ซื่อจิ่ง หวังให้เขาออกหน้า
นางกล่าวว่า “อาเจิ่ง เรื่องเมื่อครู่ ก็เป็นเพราะน้องจื้ออี้กับเซี่ยฉิงมีปากเสียงกัน จึงพลั้งมือไปโดนแจกัน”
นางกล่าวต่ออย่างยากลำบาก “เรื่องนี้… เป็นความผิดของเซี่ยฉิงก่อน แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเซี่ยฉิงทั้งหมด น้องจื้ออี้ก็พูดจายั่วยุให้เซี่ยฉิงเสียสติ เธอถึงได้ขาดสติ ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นเช่นนี้…”
หนานจื้ออี้มองดูท่าทางของนางแล้วรู้สึกขยะแขยง
พร้อมกันนั้น ในใจก็พลันหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
นางมองหนานหว่านเยว่ด้วยท่าทางเยาะเย้ย “เป็นอะไรไป รีบล้างผิดให้แล้วหรือ นางด่าคนเป็นเรื่องสมควร ส่วนฉันพูดความจริงกลับไม่ถูกต้องงั้นหรือ ตอนนี้กล้องวงจรปิดก็ออกมาแล้ว ในคลิปก็ถ่ายไว้ชัดเจนว่าคนที่ทำแจกันแตกไม่ใช่ฉัน”
หนานจื้ออี้ไม่สนใจจะเถียงกับนางในเรื่องนี้ จึงหันไปมองเจียงโม่เจวี๋ย “เรื่องนี้ คุณคิดว่าจัดการยังไงดี”
เจียงโม่เจวี๋ยมองนางแวบหนึ่ง แล้วประสานเสียงว่า “แจกันที่แตกก็ชดใช้สามเท่าตามกฎของสถานที่นี้”
เขาหันไปสั่งหยุนเหินที่อยู่ข้างหลัง “ราคาเท่าไหร่ ไปดูซิ”