หนานจื้ออี้รู้สึกประหลาดใจมากเมื่อได้ยินชื่อนี้
เพราะเมื่อเช้านี้ หนานจิ่นเฉิงยังจำเธอไม่ได้เลย
แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า การที่หนานจิ่นเฉิงโผล่มาแบบนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
หนานจื้ออี้จึงถามเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ฉันไม่ว่าง”
ถูกปฏิเสธ หนานจิ่นเฉิงก็ไม่ใส่ใจ ถามต่อว่า “แล้วเมื่อไหร่ถึงจะว่าง”
“เมื่อไหร่ก็ไม่ว่าง มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”
หนานจื้ออี้ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ
คนปลายสายได้ยินท่าทีของเธอ ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนน้ำเสียงจะเย็นลง “ได้! ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ฉันก็จะพูดตรง ๆ เลย! ที่หาคุณครั้งนี้ ต้องการจะคุยเรื่องการประเมินอาการบาดเจ็บของหลินเซี่ยฉิง และเรื่องความขัดแย้งที่เกิดขึ้นที่ MJ คลับ! ในฐานะทนายความของหลินเซี่ยฉิง ฉันหวังว่าคุณหนานจะออกมาพบหน้าสักหน่อย”
หนานจื้ออี้ฟังคำพูดนี้ก็เข้าใจทันที
นี่มาเอาคืนให้หลินเซี่ยฉิงนั่นเอง!
เหมือนพลาสเตอร์ยาที่สลัดยังไงก็ไม่หลุดจริง ๆ …
หนานจื้ออี้เริ่มหมดความอดทน น้ำเสียงไม่ค่อยดี พูดกับหนานจิ่นเฉิงตรง ๆ ว่า “ยังไงคะ คุณทนายหนานมีข้อโต้แย้งอะไรกับเรื่องนี้หรือเปล่า”
นึกถึงที่ MJ คลับเมื่อคืน ที่เจียงโม่เจวี๋ยสั่งปรับหลินเซี่ยฉิงกับพวก หนานจื้ออี้ก็ยกยิ้มเหยียด พลางถามว่า “หรือคุณทนายหนานคิดว่า หลินเซี่ยฉิงไม่ควรชดใช้เงินสิบห้าล้านนั้น? หรืออาการบาดเจ็บของหลินเซี่ยฉิง มันเกี่ยวกับฉันตรงไหน?”
“ถ้าคุณทนายหนานคิดอย่างนั้น ฉันจะแจกแจงให้ฟังนะ… อย่างแรกเลย หลินเซี่ยฉิงเป็นคนหาเรื่องฉันก่อน ฉันกับเธอมีปากเสียงกัน เธอด่าฉัน คำพูดเหยียดหยามฉัน ฉันขี้เกียจคิดมากแล้ว! แต่ถ้าจะให้เอาเรื่องกันจริง ๆ ก็ควรเป็นฉันต่างหากที่หาทนายฟ้องเธอหมิ่นประมาท!