หนานจื้ออี้ไม่ได้สังเกตว่าเจ้าสองหนูคิดอะไรกันอยู่
เธอจูงมือเด็กน้อยทั้งสอง เอ่ยกับเจียงโม่เจวี๋ยว่า "ต้องรบกวนคุณถึงนี่เลยนะ"
เจียงโม่เจวี๋ยยกยิ้มบาง ๆ "เรื่องนี้มันอะไรกัน คุณมีอะไรให้ช่วยแล้วนึกถึงผม ผมดีใจมากเลยนะ นี่ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรเลย ถ้าต่อไปมีอะไร ก็เรียกผมได้ทุกเมื่อนะ"
"ไว้วางใจได้เลย สายสัมพันธ์ของเราขนาดนี้ ฉันไม่มีทางลืมคุณแน่!"
หนานจื้ออี้ยิ้มหวาน
เหิงเหิงกับหว่านหว่านไม่เข้าใจมุขตลกของผู้ใหญ่ พอฟังจบก็ยิ่งเป็นห่วงหนักเข้าไปอีก
แต่หนานจื้ออี้ก็ไม่ได้คุยกับเจียงโม่เจวี๋ยนานนัก เธอดูเวลา แล้วบอกเขาว่า "ใกล้ค่ำแล้ว ฉันพาสองคนนี้กลับก่อนนะ อีกเดี๋ยวต้องกลับไปที่สถาบันวิจัย งานช่วงนี้ยุ่งมาก ไว้พอว่างแล้วจะนัดกินข้าวนะ"
เจียงโม่เจวี๋ยตกลง "ได้เลย กลับดี ๆ นะ"
หนานจื้ออี้พยักหน้า พาสองหนูขึ้นรถ
รถขับออกไปไกลแล้ว ร่างของเจียงโม่เจวี๋ยก็มองไม่เห็นตั้งแต่เนิ่น ๆ
เหิงเหิงเม้มปากเล็ก สุดท้ายก็เก็บไม่ไหว ถามหนานจื้ออี้ด้วยภาษาตรงไปตรงมาว่า "มัมมี่ คุณลุงเจียงจะไม่มาเป็นพ่อเลี้ยงหนูใช่มั้ยคะ?"
"หืม?"
หนานจื้ออี้นึกว่าตัวเองฟังผิด พอตั้งสติได้ก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว "เจ้าเด็กน้อย พูดอะไรเหลวไหลน่ะ?"
พอเห็นแววตาใสซื่อเปิ่นเปิ่นของสองหนู หนานจื้ออี้ก็อธิบายให้ฟังว่า "คุณลุงเจียงกับมัมมี่ก็แค่เพื่อนกันนะ"
พอได้ฟังคำตอบของแม่ เหิงเหิงก็ค่อยเบาใจลง ระหว่างทางจึงไม่ถามอะไรประหลาด ๆ อีก