ฉินเหยาไม่เชื่อ ดังนั้นนางจึงตามฉู่ชิงเหอมาที่ 'Yunxi Yuan' ด้วยตนเอง
รถปอร์เช่ พานาเมรา สีขาว ยังคงจอดอยู่ที่ตำแหน่งเดิมเมื่อวาน
ภายในรถ ฉินเหยาซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารชี้ไปยังคฤหาสน์หรูตรงหน้า "รูปแบบสถาปัตยกรรมนี้ ไม่ใช่แค่ 'คล้าย' กับเรือนหอของเจ้ากับคุณชายเวิน แต่มันคือการจำลองแบบมาทุกกระเบียดนิ้ว"
สิ้นคำพูด ฉินเหยาก็เสียใจทันที เอามือปิดปากแล้วมองฉู่ชิงเหออย่างระมัดระวัง
ฉู่ชิงเหอไร้ซึ่งอารมณ์ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง "เมื่อวานกฎหมายการสมรสได้ประกาศบทบัญญัติล่าสุด ผู้ใดรู้ว่าผู้อื่นมีคู่สมรสแล้วยังคงอยู่กินด้วยกันฉันสามีภรรยาและใช้ชีวิตคู่ร่วมกันในนามสามีภรรยา ถือว่ามีความผิดฐานมีภรรยาหลายคน ข้าไม่เพียงต้องการให้เวินเสี้ยนอวี้ออกจากบ้านโดยไม่ได้อะไรเลย ข้ายังจะฟ้องมู่ชิงเวย ให้พวกเขาอับอายขายหน้าจนไม่เหลือดี"
"เจ้าทำการบ้านเรื่องการหย่าร้างมาได้ดีทีเดียว..." ฉินเหยามองดูแววตามุ่งมั่นของฉู่ชิงเหอ แล้วพึมพำกับตนเอง "แต่ว่า ชิงเหอ เจ้าต้องมีหลักฐานเพียงพอพิสูจน์ว่าพวกเขาอยู่กินด้วยกันจริง"
"เรื่องนี้ไม่ยากเลย หลักฐานก็อยู่ตรงหน้าแล้วมิใช่หรือ" เสียงของฉู่ชิงเหอเย็นเยียบ
ฉินเหยายังคงทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "บางทีในนั้นอาจมีความเข้าใจผิดอะไรก็เป็นได้ คุณชายเวินนิสัยเย็นชาไปสักหน่อย แต่กับเจ้าก็นับว่าไม่เลวนัก คงไม่ใช่คนเช่นนั้น..."
"ฉินเหยา" ฉู่ชิงเหอหันไปทางฉินเหยา "ที่จริงก่อนเมื่อวาน ข้าก็คิดเหมือนเจ้า ข้ารู้ว่าเวินเสี้ยนอวี้นิสัยเย็นชา แต่ข้าก็รักเขา เขาคือสามีที่ข้าเลือกเอง ดังนั้นในช่วงห้าปีที่สูญเสียลูกไป ถึงแม้ข้าจะรู้ว่าเขารังเกียจข้า ข้าก็ไม่เคยโทษเขา"
"ข้าพยายามค้นหาข้อบกพร่องในตัวเอง ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงและไถ่บาปให้ตัวเอง แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะมีลูกกับมู่ชิงเวยตั้งแต่ตอนที่ข้าเพิ่งสูญเสียลูกชายและลูกสาวไป"
น้ำเสียงของฉู่ชิงเหอราบเรียบ ความรักและความเกลียดชังราวกับตายไปเมื่อวาน
หัวใจหากตายด้านแล้ว คนเราก็จะสงบเยือกเย็นจนแม้แต่ตัวนางเองก็รู้สึกแปลกแยก
ฉินเหยามองนางอย่างตะลึงงัน ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ ฉู่ชิงเหอก็ชี้ไปที่นอกหน้าต่าง "เจ้ามองนั่นสิ พวกเขากำลังฉลองกันอยู่ วันนี้เป็นวันเกิดครบห้าขวบของเด็กชายคนนั้นเชียวนะ"
ฉินเหยาได้ยินก็หันไปมอง
บนระเบียงชมวิวชั้นสอง เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังกังวานเป็นพิเศษ ราวกับครอบครองสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก
ฉู่ชิงเหอนึกถึงลูกชายของตน รีบลดกระจกหน้าต่างฝั่งผู้โดยสารลง เปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอในโทรศัพท์ เล็งไปที่ครอบครัวสามคนบนระเบียง แล้วกดบันทึก——
หน้าโต๊ะกลมที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะสไตล์ฝรั่งเศส เวินเสี้ยนอวี้อุ้มเด็กชายน้อย เด็กชายในอ้อมแขนถือหุ่นยนต์แปลงร่างรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น มู่ชิงเวยสวมเดรสสีขาวนวลนั่งข้างเวินเสี้ยนอวี้ มือหนึ่งถือโทรศัพท์
แสงอาทิตย์สาดส่องบนตัวพวกเขา พวกเขาพากันมองโทรศัพท์ในมือของมู่ชิงเวย
เด็กชายทำมือเป็นรูปตัววีอย่างซุกซน มู่ชิงเวยเอียงศีรษะพิงไหล่เวินเสี้ยนอวี้ ส่วนเวินเสี้ยนอวี้ที่ปกติเย็นชาไม่ชอบถ่ายรูป ในเวลานี้กลับยิ้มให้กล้องโทรศัพท์อย่างอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ
ช่างเป็นครอบครัวสามคนที่อบอุ่นและงดงามยิ่งนัก!
ฉู่ชิงเหอกดหยุด บันทึกคลิปวิดีโอไว้
หน้าต่างฝั่งผู้โดยสารค่อยๆ เลื่อนขึ้น นางมองไปที่ฉินเหยา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหมือนเยาะเย้ยตัวเอง "ตอนนี้เจ้ายังคิดว่าเป็นความเข้าใจผิดอีกหรือไม่"
ฉินเหยามีน้ำตาอาบแก้มมานานแล้ว มองฉู่ชิงเหอ "คุณชายเวินจะนอกใจได้อย่างไรกัน ตอนนั้นถึงพวกเจ้าจะแต่งงานกันด้วยเหตุผลทางธุรกิจ แต่คุณชายเวินก็ทุ่มเงินมหาศาลจัดงานแต่งงาน แล้วยังแหวนหมั้นและชุดแต่งงานที่สั่งทำขึ้นเฉพาะสำหรับเจ้า... ตอนนั้นพวกเราลอบพูดกันว่า เจ้าวิ่งตามคุณชายเวินหลายปี ในที่สุดก็สมหวังเสียที..."
ใช่แล้ว การแต่งงานระหว่างนางกับเวินเสี้ยนอวี้นี้ ถึงแม้จะไม่มีรากฐานความรักอันหวือหวา แต่ก็นับว่าสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกัน
ไม่มีใครคาดคิดว่าเวินเสี้ยนอวี้จะนอกใจ
สิ่งที่ทำให้นางให้อภัยไม่ได้ที่สุดคือ เด็กชายคนนั้นอายุห้าขวบ อ่อนกว่าฝาแฝดลูกชายลูกสาวของนางเพียงสี่เดือน...
นั่นก็หมายความว่า เวินเสี้ยนอวี้นอกใจนางตั้งแต่ตอนที่นางตั้งครรภ์ แถมยังตอนที่ลูกชายลูกสาวของนางเพิ่งเสียชีวิตยังไม่ทันเย็น เขากับมู่ชิงเวยกลับกำลังฉลองการเกิดของลูกนอกสมรส!
หัวใจบิดเป็นเกลียว ฉู่ชิงเหอหลับตาแน่น สูดหายใจลึก
นางไม่อาจยอมแพ้ง่ายๆ นางต้องรับผิดชอบต่อตัวเองและลูก!
"ฉินเหยา ข้าถามเจ้า คดีนี้เจ้ารับว่าความหรือไม่"
ฉินเหยาได้ยินดังนั้น นางก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น "ขอโทษนะชิงเหอ อือๆ ข้าไม่ได้ไม่อยากช่วยเจ้า แต่ไปสู้คดีกับคุณชายเวิน ข้าทำไม่ได้แน่!"
ใจของฉู่ชิงเหอทรุดลง แต่ก็เข้าใจได้
หลังจากเวินเสี้ยนอวี้สืบทอดกิจการตระกูลเวิน เพียงแค่ห้าปี มูลค่าตลาดของตระกูลเวินก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ทีมกฎหมายของตระกูลเวินยิ่งเป็นทีมระดับเอซที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเป่ยเฉิง
สำนักงานกฎหมายส่วนตัวอย่างฉินเหยาจะไปต่อกรกับพวกเขา จริงๆ แล้วตั้งแต่แรกก็เสียเปรียบ แทบไม่มีความหวังที่จะชนะ
"ไม่เป็นไร ข้าจะหาทางเอง" ฉู่ชิงเหอสตาร์ทรถ
"ชิงเหอ ข้าช่วยเจ้ารวบรวมเส้นสายและทรัพยากรทั้งหมดในมือให้ได้ แต่เจ้าคิดดีแล้วจริงๆ หรือ จะหย่ากับคุณชายเวิน"
ท่ามือเข้าเกียร์ของฉู่ชิงเหอชะงัก หันไปมองนาง "ฉินเหยา หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่ควรหย่า"
ฉินเหยาอึ้งไปกับคำถาม
"ต้องหย่า เวินเสี้ยนอวี้ไม่คู่ควรเป็นพ่อของลูกข้า" ฉู่ชิงเหอหันหน้ากลับ แล้วเหยียบคันเร่งเบาๆ
รถปอร์เช่ พานาเมรา สีขาว กลับรถ มุ่งหน้าไปด้านหน้า
บนระเบียงชั้นสอง มู่ชิงเวยเก็บโทรศัพท์ กวาดตามองเงารถสีขาวที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป ก้มหน้าลง ในที่ซึ่งไร้ผู้คนเห็น แววตาของนางฉายแวบแห่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจ
……
ถึงแม้ฉินเหยาจะไม่สะดวกมารับว่าความคดีหย่าร้างนี้ แต่นางก็แนะนำฉู่ชิงเหอให้รู้จักกับรุ่นพี่ที่มีชื่อเสียงของนาง นามว่าจี้จิ่งโจว
จี้จิ่งโจวตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นบุคคลมีชื่อเสียงในคณะนิติศาสตร์ ฉู่ชิงเหอเองก็รู้จักเขาอยู่แล้ว
ฉู่ชิงเหอเป็นคนมีความเด็ดขาดตั้งแต่เด็ก รักก็รัก เกลียดก็เกลียด ไม่เสแสร้ง เมื่อตัดสินใจจะทำสิ่งใดแล้วก็จะไม่ลังเลอีก
เช้าวันถัดมา โดยมีฉินเหยาเป็นผู้ติดต่อนัดหมาย ทั้งสามคนตกลงพบกันที่ร้านกาแฟในใจกลางเมือง
ตอนที่ฉินเหยากับฉู่ชิงเหอมาถึงร้านกาแฟ จี้จิ่งโจวยังมาไม่ถึง
พวกนางหาที่นั่ง พอเพิ่งนั่งลง ก็มีเสียงเด็กอ่อนใสดังมาจากหน้าประตู "คุณพ่อ เฉินเฉินอยากกินเค้กช็อคโกแลต"
ฉู่ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูอย่างไม่รู้ตัว
เวินเสี้ยนอวี้จูงมือเฉินเฉินที่สวมชุดเอี๊ยมยีนส์เดินเข้าร้านกาแฟ
เฉินเฉินชี้ไปที่ตู้โชว์เค้กของเคาน์เตอร์ ใบหน้าเล็กๆ ที่คล้ายคลึงกับเวินเสี้ยนอวี้ราวกับพิมพ์เดียวกันนั้นเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาน่ารัก
ถึงแม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะหย่า แต่เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของฉู่ชิงเหอก็อดไม่ได้ที่จะบีบรัด ความขมขื่นถาโถมเข้าโจมตีโพรงจมูก
ฉินเหยาตกตะลึงจนอ้าปากค้าง จ้องมองเวินเสี้ยนอวี้กับเฉินเฉิน
ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ ฉินเหยาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เด็กชายคนนั้นเป็นเหมือนเวินเสี้ยนอวี้ร่างย่อส่วนเสียจริง!
เวินเสี้ยนอวี้ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่ชิงเหอ หันมามองทางนี้——
ประสานสายตากัน
สีหน้าของเวินเสี้ยนอวี้ชะงักค้าง
ฉู่ชิงเหอกลับไร้ซึ่งอารมณ์ เพียงแต่มือที่ถือแก้วน้ำกลับบีบแน่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายนิ้วซีดขาว
ฉินเหยากดเสียงเอ่ยประโยคหนึ่ง "ให้ตายเถอะ สมรภูมิเลือด!"
เดิมทีฉู่ชิงเหอคิดจะรอให้รวบรวมหลักฐานครบถ้วน ร่างสัญญาหย่าเสร็จ แล้วค่อยไปเปิดเผยความจริงกับเวินเสี้ยนอวี้ คาดไม่ถึงว่าจะมาพบเขาที่นี่
เมื่อพบแล้ว นางก็อยากจะดูเหมือนกัน ต่อหน้าเด็กคนนี้ เวินเสี้ยนอวี้จะอธิบายกับนางอย่างไร