สิบเอ็ดโมงเช้า เวินเสี้ยนอวี้เพิ่งจบการประชุมและเดินออกจากห้องประชุม เนี่ยเฉิงก็รีบเข้ามาหาแล้วพูดเสียงเบาว่า “คุณนายมาครับ”
ฝีเท้าของเวินเสี้ยนอวี้ชะงัก “อยู่ที่ไหน”
“อยู่ในห้องทำงานของคุณครับ”
คิ้วเข้มของเวินเสี้ยนอวี้ยกขึ้นเล็กน้อย
หลังจากทะเลาะกันวันนั้นและเธอเดินออกจากบ้านไป เขาก็เดินทางไปทำงานต่างประเทศในคืนนั้นเลย
ตลอดช่วงที่ผ่านมา ฉู่ชิงเหอไม่เคยโทรหาเขาก่อนเลยสักครั้ง
ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เธอจะโทรมาจากบ้านเพื่อเร่งให้เขากลับไปเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่ชิงเหอมาหาเขาถึงบริษัทด้วยตัวเอง
“เธอ...สภาพเป็นอย่างไรบ้าง” เวินเสี้ยนอวี้ลังเลครู่หนึ่งก่อนถามเสียงต่ำ
เนี่ยเฉิงนึกย้อนถึงสภาพของฉู่ชิงเหอในวันนี้ “คุณนายดูดีมากครับ!”
เปลี่ยนทรงผมใหม่ แถมยังแต่งหน้ามาด้วย!
สวยมากด้วยครับ!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของเวินเสี้ยนอวี้ก็คลายออกเล็กน้อย
ดูท่าฉู่ชิงเหอคงคิดได้แล้ว
เธอมาขอคืนดี
เธอรักเขามากขนาดนั้น ตอนนั้นถึงกับยอมขัดใจพ่อแม่เพื่อเลือกคนอย่างเขา ทั้งที่ไม่มีใครในสังคมมองว่าเขาคู่ควร
เพราะฉะนั้น เธอไม่มีทางตัดใจหย่ากับเขาได้!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ริมฝีปากบางของเวินเสี้ยนอวี้ก็ยกขึ้นน้อย ๆ
“เข้าใจแล้ว” เวินเสี้ยนอวี้เอ่ยเสียงทุ้ม สีหน้ายังคงเฉยชาเหมือนเคย “ให้คนไปซื้อเค้กเกลือทะเลที่คุณนายชอบกินมาสักชิ้น จากร้านฝั่งตรงข้าม”