เงียบไปครู่หนึ่ง เฉิงจวินยวี่เอ่ยขึ้นว่า "แม้ถ้อยคำของเจ้านั้นฟังไม่เพราะ แต่มันคือความจริงอันใหญ่หลวง สถานการณ์ยามนี้ล้วนเอื้อต่อเหยียนสืออัน อีกทั้งก่อนหน้านี้เจ้าอยู่เคียงข้างเขา ภายหลังเขาสอบได้ก็มีโชคอยู่บ้าง"
โชคลาภนั้นเป็นสิ่งลี้ลับยิ่งนัก บางคนไม่แพ้ผู้ใดในทุกด้าน แต่กลับขาดโชคเพียงนิดเดียว ทำให้ทำสิ่งใดก็เหนื่อยยากกว่าคนอื่น ผลลัพธ์สุดท้ายก็อาจไม่เป็นดังใจหมาย
เหยียนสืออันต้องการช่วงชิงบัลลังก์ หากมีโชคช่วยคุ้มครอง ก็เท่ากับว่าเทพเจ้าล้วนอยู่ข้างฝ่ายเขา
สือปู้ยวี๋คลี่จดหมายออก แล้วพับตามรอยเดิม จากนั้นคลี่อีกครั้ง แล้วพับใหม่อีกครั้ง โดยไม่เอ่ยคำใด
เฉิงจวินยวี่แซวว่า "โกรธอาจารย์หรอกหรือ? อยากเขียนจดหมายไปด่าเขาหรือไม่?"
"พี่เก้าไปจามู่กั๋ว เป็นปู่ขาวสั่งการใช่หรือไม่?"
"อืม"
"เพราะข้าหรือ?" สือปู้ยวี๋หันมองพี่ชายคนที่เจ็ด "นอกจากพี่สามที่อยู่ข้างกายปู่ขาว พี่หก พี่แปด พี่เก้าไปจามู่กั๋ว แล้วพี่สี่เล่า? พี่สิบเล่า? พี่สิบเอ็ดไปที่ใดอีก? วันที่ข้าพาสกุลสือหลบหนีออกมา คนที่ล่อกองทหารไล่ล่าในเมืองออกไปนั้นแท้จริงคือคนของพี่ใหญ่ใช่หรือไม่? พี่ห้าหลอกข้าว่าเป็นเขา ก็น่าจะรู้ว่าข้าจะเชื่อหรือไม่"
"เจ้าเชื่อหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอเพียงเจ้าไม่สืบหาต่อไปก็พอ" ครั้นเห็นนางเดาได้ เฉิงจวินยวี่ก็ไม่ปิดบังอีก "ยามนี้อาจารย์มีเพียงพี่สามอยู่เคียงข้าง ส่วนพี่หกกับพี่แปดล้วนถูกอาจารย์ส่งออกไปข้างนอกแล้ว"
สือปู้ยวี๋มิได้ถามว่าพวกเขาไปที่ใด เช่นเดียวกับพี่เก้า เมื่อถึงเวลาที่ควรรู้ นางย่อมได้รู้เอง