เหยียนสืออันว่าคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนก็คือโต้วหยวนเฉินนั่นเอง
"ยากนักหนาที่เจ้าเจ้าโลกอย่างเจ้าจะไม่รีบร้อนกลับบ้านไปหาคุณหนูน้อย" โต้วหยวนเฉินโยนบังเหียนให้เสี่ยวเอ้อที่วิ่งรับ แล้วเอ่ย teasing ว่า "หรือว่าถูกคุณหนูน้อยรังเกียจเข้าแล้ว?"
"ข้าจะหันหลังกลับเดี๋ยวนี้ก็ได้ไม่ใช่เรื่องยาก"
"เจ้าช่างกล้า!"
ทั้งสองพูดหัวเราะกันพลางก้าวขึ้นไปชั้นบน จะว่าไปตำแหน่งดีที่สุดของโรงเตี๊ยมก็ต้องเป็นโต๊ะริมหน้าต่างชั้นสามนั่นแหละ
สั่งสุรายอดเยี่ยมกับกับแกล้มชั้นดีมาแล้ว โต้วหยวนเฉินเชิดคางขึ้นถาม "ว่าเถิด เรื่องอะไร"
"ก็ไม่เชิง..."
"ไม่มีเรื่องจริงหรือ?"
"มีเรื่องเล็กน้อยอยากให้เจ้าช่วยจริงๆ" เหยียนสืออันทำท่าเก้อเขินเล็กน้อย เอามือลูบจมูก "คุณหนูน้อยชอบบัว ท่านมีสระบัวเล็กๆ อยู่ที่บ้านก็ดีใจจะแย่แล้ว ต้องไปดูทุกวัน ข้าจำได้ว่าในเมืองหลวงทุกปีดูเหมือนจะมีงานชมบัว เจ้ารอบรู้เรื่องราวผู้คน รู้หรือไม่ว่าปีนี้ใครเป็นเจ้าภาพ?"
"ยังเป็นเรื่องของคุณหนูน้อยอีกแล้ว" โต้วหยวนเฉินหยอกเย้า เห็นเขาทุ่มเทขนาดนี้เพื่อเอาใจคุณหนูน้อย ในฐานะเพื่อนสนิทย่อมต้องช่วยเหลือสักหน่อย คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูด "เป็นไปได้มากที่สุดก็สามตระกูล จาง จู ลู"
เหยียนสืออันขมวดคิ้ว "จางซื่อจิ้นไม่ชอบหน้าข้าอยู่แล้ว ถ้าตกอยู่ที่บ้านเขาก็คงต้องปล่อยผ่าน"
"ถ้าตกอยู่ที่บ้านจางจริงก็ไม่ต้องไปหรอก งานชมบัวงานหนึ่ง จะไปทนรับลมหายใจพิษของคนพาลเช่นนั้นทำไม"
เสี่ยวเอ้อส่งสุราขึ้นมา กำลังจะยกกาน้ำรินให้ เหยียนสืออันรับช่วงไป "คุณหนูน้อยไม่ละโมบเครื่องประดับอาภรณ์ ชอบดูบัวเป็นที่สุด ข้าอยากให้เขาลองได้เห็นสระบัวที่ทอดยาวจนสุดลูกหูลูกตาสักครั้ง"