อย่างชำนาญทางเดินตรงมุมห้องหยิบตะกร้าไม้ไผ่มาใบหนึ่ง เหยียนสืออันกำลังจะหยิบหนังสือเรื่องสั้นสองสามเล่มใส่ลงไป ชายเสื้อก็ถูกใครบางคนดึงไว้ "ทำอะไร?"
เหยียนสืออันก้มหน้ามองนาง "เก็บหนังสือเรื่องสั้นบางส่วนไป เจ้าดูตัวเองสิ อ่านทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ เกือบจะอ้วนจนตัวแตกอยู่แล้ว"
"ยังหิวอยู่" สือปู้ยวี๋ตอบออกไปโดยไม่ทันคิด เช้านี้นางกินน้อย ตอนนี้ก็หิวจริงๆ นั่นแหละ
นางหาวหนึ่งครั้งแล้วนั่งลง หรี่ตามองขึ้นไปยังชายที่สูงไม่แพ้พี่ห้า "กลับมาทำไมเช้านัก?"
คำพูดธรรมดาๆ ประโยคหนึ่ง กลับทำให้เหยียนสืออันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ในสถานที่ที่เรียกได้เพียงชั่วคราวว่าบ้านแห่งนี้ เขาพูดถึงแผนการ พูดถึงอุบาย พูดถึงการคำนวณ พูดถึงน้ำใจคน แต่ไม่เคยพูดถึงเรื่องบ้านๆ เลย เขาเป็นนาย พวกเขาเป็นบ่าว อยู่ด้วยกันมานานเท่าใด ก็ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามเขต
ปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงตอบ "ป่านนี้ก็เที่ยงตรงแล้ว ไม่ออกเช้า"
ถึงเวลาแล้วหรือ สือปู้ยวี๋มองไปที่พระอาทิตย์ข้างนอก วันเวลาผ่านไปอย่างมีความสุขเกินไป เวลาจึงหายไปโดยไม่รู้ตัว แต่ว่า "ที่บอกว่าจะเก็บหนังสือเรื่องสั้นบางส่วนไปนี่หมายความว่าอย่างไร? เล่มไหนข้ายังไม่ได้อ่านนะ"
"เมื่อคืนแอบอ่านหนังสือเรื่องสั้นจนไม่ได้นอนหลับหรือ? อย่างนี้พออากูกลับมา ข้าก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร"
เหยียนสืออันมองไปที่คนที่ยืนขึ้น สวมเสื้อคลุมคอกลมแบบที่ชอบใส่เป็นประจำ แต่ปกเสื้อด้านในกลับจัดไม่เรียบ ผมเปียถักหลวมไปหน่อย พอนอนไปสักพักก็ร่วงยุ่งไปมาก ประกอบกับตอนนี้นางขมวดคิ้ว ทำหน้าอยากให้เขามาอธิบายให้ฟัง ดูไปดูมาคล้ายแมวที่ถูกเจ้าของทิ้งไว้ในบ้าน แล้วยังถูกคนนอกมายั่วให้ขนตั้งชู